ท้ายที่สุดแล้วสมรภูมิแห่งนี้ ก็มีแม่ทัพอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 100 คน
ส่วนนายกองมีเป็นพัน ความสําคัญย่อมเทียบกันไม่ติด
“จะว่าไป ดูจากพลังของเจ้านั่นเมื่อครู่ หากปล่อยให้มันอยู่ในสมรภูมิอเวจีนานกว่านี้ คงไม่ใช่แค่นายกองธรรมดาๆแน่ต้องโทษที่มันดวงกุดเกินไป เจอใครไม่เจอดันมาเจอเข้ากับพี่ใหญ่หลิงเทียนซะได้”
เมื่อครู่เสี่ยวจินเองก็ได้เห็นพลังของชาวัยกลางคนชัดเจน จึงรู้ว่าพลังของอีกฝ่ายไม่ใช่ชนชั้นต่ำทรามแม้แต่น้อย หากปล่อยให้อีกฝ่ายโลดแล่นในสมรภูมินานเข้า อย่าว่าแต่นายกองระดับต้นๆ ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะกลายเป็นแม่ทัพด้วยซ้ำ!
น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมาเจอเข้ากับพี่ใหญ่หลิงเทียนของนางเสียก่อน จึงจบเห่ลงแต่เพียงเท่านี้
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ตอนนี้แต้มรบท่านก็มี 800 กว่าแต้ม….ท่านสามารถใช้มันแลกเปลี่ยนกับโอกาสเข้าสู่แดนลับได้แล้วล่ะ”
เสี่ยวจินหันไปยิ้มกล่าวกับต้วนหลิงเทียน “ยิ่งไปกว่านั้นถึงท่านจะใช้แต้มรบไป แต่แต้มยศรบท่านก็จะไม่ลดลง ทําให้ไม่ส่งผลต่ออันดับของท่านในตาราง”
ได้ยินคําเตือนของเสี่ยวจิน ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มคิดว่าจะเอาอย่างไรดี เพราะแดนลับที่สามารถใช้แต้มรบซื้อโอกาสเข้าได้นั้นมันมีหลายแบบ ค่าใช้จ่ายก็แตกต่างกัน
โดยเฉพาะแดนลับที่สามารถเข้าได้หลายคน ยิ่งเปิดให้คนเข้าไปได้มากเท่าไหร่ แต้มรบที่ต้องใช้ก็จะน้อยลงเท่านั้น
