ต้วนหลิงเทียนจําได้ว่าเสี่ยวจินเคยบอกเขาไว้แบบนี้
“ใช่แล้วพี่ใหญ่”
เสี่ยวจินตอบ “ผู้ใดเป็นคนฆ่าผู้นั้นจะได้รับแต้มรบทั้งหมด…หากคิดจะมอบแต้มรบให้ผู้ใดก็จําต้องจัดการคู่ต่อสู้ให้เหลือลมหายใจสุดท้ายเอาไว้ แล้วให้ผู้ที่จะรับแต้มเป็นคนลงดาบคนสุดท้ายถึงจะได้รับแต้มรบ”
“หาไม่แล้วต่อให้ท่านฆ่ามัน ไม่ว่าจะอยู่ห่างแค่ไหน แต้มรบของคนที่ตายก็จะยังเข้าตัวท่านอยู่ดี”
เสี่ยวจินส่งเสียงผ่านพลังไปกล่าวย้ำเพื่อความมั่นใจ
“อืม”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับเบาๆ
วันเวลาผ่านไปราวกระพริบตา ไม่ทันไรพวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 ก็เข้ามายังสมรภูมิอเวจีเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ
อย่างไรก็ตาม ตลอดทั้งเดือนทั้ง 3 พบเจอศัตรูไม่มากนัก แถมคนที่พบเจอก็มีแต้มรบติดตัวน้อยจนน่าสงสาร แม้ต้วนหลิงเทียนจะฆ่าทุกคน แต่แต้มรบของเขาก็เพิ่มขึ้นไม่มาก กระทั่งไม่ติดอยู่ใน 100,000 อันดับด้วยซ้ำ
“เสี่ยวจิน พวกเราไปยัง “อเวจีหมื่นแปลง” กันเลยดีกว่า”
ต้วนหลิงเทียนหันไปพูดผ่านพลังกับเสี่ยวจิน
อเวจีหมื่นแปลง มันก็คือพื้นที่ส่วนกลางของสมรภูมิอเวจี และในพื้นที่ส่วนกลางนี้ก็จะมีแดนลับอิสระปรากฏขึ้นบ่อยครั้งที่สุด ด้วยเหตุนี้ผู้คนกว่าครึ่งที่เข้ามายังสมรภูมิอเวจี ก็เลือกที่จะไปปะทะกันที่อเวจีหมื่นแปลง
ในพื้นที่ใจกลางที่เรียกว่าอเวจีหมื่นแปลงนั้น การฆ่าฟันมีให้เห็นทุกทั่วหัวระแหง แต่ละวันมีผู้คนตกตายเป็นเบือ!
