ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียน เสี่ยวจินก็ส่ายหัวไปมา “เหตุผลที่ไฉนพวกเราติดอยยู่ในอันดับ 130,000 กว่าๆ เพราะมีหลายคนที่กลับออกไปด้านนอกโดยที่ได้แต้มรบไม่ถึง 2 แต้ม เช่นนั้นหลังพวกมันกลับออกไปแล้ว พวกมันก็จะถูกคัดออกจากตารางจัดอันดับยศแต้มรบ…”
“นอกจากนั้นหากใครได้แต้มรบเกิน 2 แต้ม แต่ดันกลับออกไปด้านนอกเกิน 100 ปี ชื่อของพวกมันก็จะถูกลบออกจากสารบบเช่นกัน และในบรรดาที่ผู้ชื่อหายไปจากสารบบ ยังมีคนที่สามารถทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิอมตะได้สําเร็จ เช่นนั้นก็เลยเข้ามาที่นี่ไม่ได้อีก หรือไม่ก็อาจมีเหตุจําเป็นทําให้กลับเข้ามาที่นี่ไม่ได้เกินร้อยปี”
“ในกรณีหลัง หากท่านได้แต้มรบมาตอนนี้สักร้อยแต้ม แต่เลือกจะออกไปข้างนอกเป็นร้อยปี พอท่านกลับมาแต้มรบท่านก็จะกลายเป็นศูนย์ทันที”
“ตอนนี้ที่พวกเราอยู่ในอันดับที่ 130,000 กว่าๆ ก็บ่งบอกได้อย่างเดียวว่าในช่วง 100 ปีที่ผ่าน มีผู้คนราวๆ 130,000 กว่าคนที่สามารถเก็บแต้มรบได้เกิน 2 แต้มและยังอยู่ที่นี่ นั่นหมายความว่าพวกมันต้องฆ่าคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ๆเหมือนพวกเราอย่างน้อย 2 คน
“แล้วท่านยังคิดว่า ผู้ที่เข้ามาสมรภูมิอเวจีมีจํานวนน้อยอยู่หรือไม่เล่า?”
เสี่ยวจินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
หลังฟังเสี่ยวจินกล่าวอธิบาย ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักเรื่องราวได้
