คล้ายจะสังเกตได้ถึงสายตาที่มองมาของจิ้งจอกมายาสีขาวราวหิมะ ฮ่วนเอ๋อพลันผละออกจากอ้อมกอดต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็วูบร่างมาหยุดเบื้องหน้าเหลียนชิว พลางพยักหน้าให้เหลียนชิวเบาๆ แต่ต้นจนจบไม่ได้เรียกหาอีกฝ่ายว่า พ่อ ออกมาสักครั้ง
สายตาขอนางเพียงจดจ้องไปยังจิ้งจอกมายาสีขาวในอ้อมแขนเหลียนชิวไม่วางตา
“ฮ่วนเอ๋อ…เป็นเจ้าหรือ?”
ดั่งมีเสียงระเบิดดังสะท้านในหูของฮ่วนเอ๋อ น้ำเสียงนี้สําหรับนางแล้วไม่ต่างอะไรกับเสียงที่นางสลักไว้ในความทรงจําอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นเสียงที่นางไม่ได้ยินมา 200 กว่าปีแล้ว
“ท่านแม่ ข้าเอง”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวตอบด้วยเสียงสะอื้นไห้ ขณะเดียวกันชุดคลุมสีขาวพิสุทธิ์ราวเทพธิดาของนางก็เริ่มโบกสะบัดแม้ไร้ลม จากนั้นเบื้องหลังก็ปรากฏเงาร่างจิ้งจอกขาวตัวเขื่องขึ้น ลักษณะของมันช่างแลดูสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์นัก!
และทันทีที่เงาร่างจิ้งจอกสีขาวปรากฏขึ้น ไม่ว่าจะจี้หนิงอวิ๋น เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ และเสี่ยวจิน ก็สัมผัสได้ถึงพลังสะกดข่มทางสายเลือดประการหนึ่ง! ราวกับจิตวิญญาณของพวกมันบังเกิดความยําเกรงขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม!!
ความรู้สึกดังกล่าว บ่งบอกให้รู้ว่าเงาร่างจิ้งจอกขาวที่ปรากฏขึ้นนั้น มีสายเลือดที่สูงส่งและบริสุทธิ์เหนือกว่าพวกมัน!
กล่าวอีกอย่างได้ว่า อีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์อมตะอีกต่อไป
เนื่องเพราะทั้ง 4 ก็เป็นสัตว์อมตะที่นับว่ามีสายเลือดสูงส่งและยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาสัตว์อมตะทั้งปวงแล้ว
