ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ทว่าหญิงสาวในชุดขาวที่แลดูสงบ พอเห็นว่าเสี่ยวจินกอดพี่ใหญ่หลิงเทียนไม่ปล่อยอยู่นานสองนาน นางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ กล่าวออกด้วยความไม่พอใจ
“ทําไมเล่า? อ้อเจ้าอยากกกอดพี่ใหญ่หลิงเทียนด้วยล่ะสิ? ข้าไม่ไปหรอก ข้ายังกอดพี่ใหญ่ไม่พอเลย”
ได้ยินเสียงไม่พอใจของเสี่ยวไป๋ เสี่ยวจินก็คลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทําหน้าทะเล้นใส่เสี่ยวไปคราหนึ่งก่อนจะกอดตัวนหลิงเทียนไว้แน่นกว่าเดิม
“ฮึ”
เสี่ยวไป๋เห็นอีกฝ่ายยึดพ์ใหญ่ไว้ไม่ปล่อย ก็พ่นลมออกมาอย่างไม่พอใจ จากนั้นนางก็พุ่งไปผลักเสี่ยวจินออกไป ก่อนจะซุกอกต้วนหลิงเทียนทันที จากนั้นหยาดน้ำตาสองสาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม “พี่ใหญ่หลิงเทียน เสี่ยวไป๋คิดถึงท่านมาก…ในที่สุดก็ได้เจอพี่ใหญ่แล้ว ฮืออ…”
ฉากเรื่องราวเบื้องหน้า ทําให้สตรีสะสวยในชุดขาวแลดูสูงศักดิ์อาวุโสลําดับที่ 4 แห่งเผ่ามังกร อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์สะทกสะท้อน
นับว่าเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ ที่นางได้เห็นเสี่ยวไป๋เป็นแบบนี้
ปกตินั้นเสี่ยวไป๋มักมีสติพินิจสิ่งรอบกายตลอดเวลา จึงแลดูนิ่งๆให้ความรู้สึกเสมือนเมฆบนฟ้าที่เคลื่อนคล้อยอย่างเสรี ไม่ค่อยแสดงอารมณ์อะไรมากมาย ไม่ต้องกล่าวถึงการร้องไห้เลย แค่ท่าทางอารมณ์เสียอะไรยังไม่มีให้เห็น
ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นท่าทางไม่พอใจถึงขั้นผลักไสแย่งคน สุดท้ายยังเห็นนางร้องไห้กระจองอแงเป็นเด็กน้อยแบบนี้
