ด้านเสี่ยวเฮยเองที่มักเฉยเมยไม่ค่อยสนใจผู้ใด จนเหมือนคนเย็นชาไม่ใส่ใจใครนอกจากน้องสาวฝาแฝด ทว่าต่อหน้าชายหนุ่มชุดม่วงผู้นั้น แลดูเปลี่ยนไปราวคนละคน กลับกลายเป็นชายหนุ่มขี้เล่น! เสี่ยวจินผู้นั้นก็เหมือนกัน ปกติเห็นห้าวๆทั้งซุกซน ตอนนี้กลายเป็นเด็กน้อยขี้แย ทําตัวออดอ้อนเสียอย่างนั้น
“ข้าเห็นแล้วก็ไม่แปลกใจเลยว่าไฉนพวกเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ยืนกรานไม่ใช่แซ่จี้ของพวกเราเผ่ามังกร แต่เลือกจะใช้แซ่ต้วน…ที่แท้เป็นเพราะเจ้าหนุ่มผู้นี้นั้นเอง”
มาตอนนี้ จื้อวี่เหนียนก็ได้รับทราบแล้วว่าคนที่ทําให้เจ้าตัวเล็กทั้ง 3 ติดแจนั่นเรียกว่า ต้วนหลิงเทียน
และเหตุผลที่ทั้ง 3 ใช่แซ่ต้วน ก็ไม่พ้นเพราะชายหนุ่มคนนี้
“อวิ๋นเอ้อ พาทุกคนไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”
ตอนนี้เองอาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกรจักรพรรดิอมตะสลายกําเนิด จื้อวี่เหนียน ก็หันไปมอง กล่าวกับหนิงอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมา “ข้าจะรอพบหน้าจักรพรรดิสวรรค์อู๋หยาเทียนสักหน่อย”
“กล่าวไป ข้าก็ไม่ได้เจอสหายเก่านั่นนานแล้ว”
“ให้ข้ารําลึกความหลังกับสหายเก่าสักพัก ค่อยไปหาพวกเจ้า”
จี้อวี่เหนียนกล่าว
“ไม่มีปัญหา”
จี้หนิงอวิ๋นตอบรับอย่างไม่คัดค้านอะไร จากนั้นก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนกับทั้ง 3 “หากพวกเจ้าคิดรําลึกความหลังก็ไปหาที่นั่งสนทนากันดีๆเถอะ”
“อย่าได้อยู่รบกวนตาแก่พบเจอสหายเก่าที่นี่เลย
