พอเสียงกล่าวจี้หนิงอวิ๋นดังจบคํา ไม่เห็นว่านางลงมืออย่างไร แต่บังเกิดแสงสีขาวสว่างจ้าราวแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องออกมาขับไล่ความมืดทั้งมวล เรียกว่าทันทีที่แสงนี้ปรากฏสรรพสิ่งรอบกายคล้ายจางหายไปในพริบตา
“ไปกันเถอะ”
หลังกล่าวคําหนึ่ง พลังแสงที่แลดูศักดิ์สิทธิ์ดังกล่าว ก็แผ่ออกมาปกคลุมหุ้มกายต้วนหลิงเทียน กับพวกเสี่ยวเฮยเอาไว้
“ผู้อาวุโส ขอท่านพาอาวุโสเหลียนชิวไปกับพวกเราด้วย”
ต้วนหลิงเทียนเร่งหันไปมองกล่าวกับจี้หนิงอขึ้นด้วยท่าที่สุภาพ จากนั้นก็เหลือบไปมองเหลียนชิวที่อยู่ไม่ไกล
และแทบจะทันที่ที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคํา พลังแสงศักดิ์สิทธิ์ของจี้หนิงอวิ๋นก็แผ่ไปปกคลุมเหลียนชิวทันที หอบหิวอีกฝ่ายมาด้วย ทําให้เหลียนชิวเร่งกล่าวขอบคุณนางเร็วไว “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก”
“พี่ใหญ่เผยท่านก็รีบไปจากที่นี่เถอะ”
ก่อนจะไป ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่ลืมหันไปตะโกนกล่าวกับเผยหยวนจี๋
และพอเสียงเขาดังโพล่งออกมา ไม่ว่าจะเป็นเผยหยวนจี๋ก็ดี หรือนักโทษจากเรือนจําชั้น 3 ของคุกหมื่นพันธนาการอีก 5 คนก็ดี ทั้งหมดพลันได้สติจากนั้นก็เร่งรุดเห็นร่างจากไปทันที
แต่ต้นจนจบคนของวังเทียนฉือไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น ทําได้แค่นิ่งมองทุกคนแยกย้ายกันจากไป
