อย่างไรก็ตามฉือหย่าชี ทําราวกับเสียงตะโกนของกู้ฉางเจียง เป็นแค่เสียงนกเสียงกาหาได้นําพาไม่ นางเพียงมองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง สองตายังเริ่มฉายแววเย็นชา เอ่ยออกเสียงเข้มว่า “ศิษย์น้องเล็ก ตอนนี้ศิษย์พี่หญิงใหญ่จะให้ทางเลือกเจ้า 2 ทาง
“ทางเลือกแรกคือนําตัวเหลียนชิวผู้นี้กลับไปคุกหมื่นพันธนาการพร้อมศิษย์พี่หญิงใหญ่หลังจากนั้นเจ้าก็จะยังเป็นศิษย์น้องเล็กของข้า และข้ารับประกันได้ว่าในวังเทียนฉือจะไม่มีผู้ใดหาญกล้าแตะต้องเจ้าอีก”
กล่าวถึงจุดนี้ สีหน้าแววตาทั้งสภาวะทั่วร่างของฉือหย่าชีก็เปล่งความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม หนักแน่นมั่นคงปานภูผา ห้าวหาญไม่แพ้บุรุษคนไหน
“ทางเลือกที่ 2 คือเจ้ากับข้ารวมถึงศิษย์พี่คนอื่นๆตัดขาดกัน ต่อไปพวกเราจักเป็นคนแปลกหน้า”
ฉือหย่าชีกล่าวสืบต่อ “แน่นอนว่าหากเจ้าเลือกทางที่ 2 วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป..แต่หลังจากนี้ต่อไป ข้าจะเห็นเจ้าเป็นศัตรู”
“นอกจากนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไปแค่ 3 วันเท่านั้น หลังผ่านไปครบ 3 วันข้าจะไปตามล่าหาตัวเจ้า และจับเจ้ากลับมา!”
ขณะกล่าวประโยคท้าย น้ำเสียงของฉือหย่าชีก็กลายเป็นเยียบเย็นนัก
“ศิษย์พี่หญิงใหญ่…”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขึ้นขม “วันนี้จะอย่างไรข้าก็ต้องพาอาวุโสเหลียนชิวจากไป…สําหรับทางเลือกที่ 2 ข้าก็ไม่อาจเลือกได้
“เป็นครูสอนสั่งหนึ่งวันก็เป็นดั่งบุพการีไปชั่วชีวิต”
