“ทั้งในสายตาข้าศิษย์พี่กับศิษย์พี่หญิงทุกคนก็เป็นดั่งครอบครัวแล้ว ถึงแม้วันนี้ข้าจะพึ่งได้พบเจอศิษย์พี่หญิงใหญ่เป็นครั้งแรก แต่ข้าก็ไม่เห็นท่านเป็นคนนอก”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“เช่นนั้น…สรุปคือเจ้าจะพาคนไปให้ได้?”
ฉือหย่าชีเหลือบไปมองเหลียนชิว ค่อยวกกลับมาถามต้วนหลิงเทียน
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าแน่วแน่
“เช่นนั้นแต่นี้ต่อไป เจ้าไม่ใช่ศิษย์น้องเล็กของข้าอีก”
จากนั้นร่างฉือหย่าชีก็ไหววูบ ก่อนจะหลบออกเปิดทางให้ด้วนหลิงเทียนกับเหลียนชิว มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเย็น
“ไม่ว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่จะเห็นข้าเป็นศิษย์น้องเล็กก็ดี ไม่เห็นข้าเป็นศิษย์น้องเล็กก็ดี..แต่ข้าจะยึดถือท่านเป็นศิษย์พี่หญิงใหญ่ของข้าเสมอ รวมถึงครูและศิษย์พี่คนอื่นๆด้วยเหมือนกัน”
ต้วนหลิงเทียนมองฉือหย่าชีด้วยสายตาซาบซึ้ง จากนั้นก็เตรียมตัวพาเหลียนชิวจากไป
ปงงงง!!
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดสนั่นลั่นฟ้าพลั่นดังขึ้น เป็นจ้าววังเทียนฉือ โหยวเฟิงอวี้ ที่จู่ๆ ก็ฉกฉวยโอกาสตอนเมิ่งชิวพลั้งเผลอ หันไปรวมรั้งพลังสายหนึ่งทุ่งยิงทําลายลูกกรงที่เผยหยวนจี๋ ใช้กักขังเหลยอิงเอาไว้
“เหลยอิง ฆ่าพวกมันให้หมด!!”
