เมื่อครู่โหยวเฟิงอวี้มันมองมาที่เขาด้วยสายตาราวกับมองดูคนตาย สิ่งนี้บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีความคิดปล่อยเขาไปแม้แต่น้อย
แทนที่จะนั่งรอความตาย ไม่สู้ลุยฝ่าฆ่าให้ตายกันไปข้าง
“ในเมื่อมันพยายามฆ่าข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ทําไมข้าจะฆ่ามันไม่ได้?”
ได้ยินคําถามย้ำสองรอบของเหลยอิง ต้วนหลิงเทียนก็มองนางด้วยสายตาเฉยเมย เอ่ยถามอย่างไม่รีบไม่ร้อน “มิฉะนั้นข้าจะไปฆ่ามันที่เป็นศิษย์พี่รองของฮ่วนเอ๋อทําอะไร?”
คําตอบของต้วนหลิงเทียนทําให้เหลยอิงรู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง เพราะนางไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะตอบอะไรแบบนี้ออกมา
อย่างไรก็ตาม คําพูดของต้วนหลิงเทียนก็ทําให้นางไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร เพราะกระทั่งศิษย์อัจฉริยะที่ไม่คุ้นหน้า 2 คนนั่น ต้วนหลิงเทียนก็ยังยั้งมือไว้ไมตรีไม่ทําอะไร หากเหลยจวิ้นไร้ซึ่งความขัดแย้งกับต้วนหลิงเทียนจริงๆ แล้วจะลงมือทําไม?
“จะอย่างไรก็แล้วแต่ ในเมื่อเจ้ากล้าฆ่าลูกชายข้า วันนี้เจ้าต้องตาย!”
เป็นธรรมดาว่าอาศัยเรื่องเท่านี้เหลยอิงย่อมไม่คิดปราณีละเว้นต้วนหลิงเทียน สายตาเย็นชาทั้งแหลมคมปานมีดดาบของนางมองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง แลดูอาฆาตดุร้ายปานจะสับร่างต้วนหลิงเทียนให้แหลกเป็นหมื่นชิ้น
พอเหลยอิงกล่าวจบคํา สายฟ้าราวอสรพิษสีม่วงก็แล่นวาบแปลบปลาบขึ้นรอบกาย
“คนที่คิดจะเอาชีวิตข้าไม่ได้มีแค่เจ้าเหลยอิงคนเดียว”
