วันนั้น ตอนศิษย์คนโตของมันกับต้วนหลิงเทียนบนสังเวียนอัจฉริยะรู้ผลแล้ว มันที่คิดช่วยคนแต่สุดท้ายกลับทําได้แค่มองหานอวิ๋นจิ่นตายไปต่อหน้าต่อตา ยังเป็นเรื่องที่ทําให้มันรู้สึกเสียใจมาตลอด
วันนี้พอได้รู้ว่าต้วนหลิงเทียน ที่แท้ก็แฝงตัวเข้าวังเทียนฉือมาเพื่อช่วยเผยหยวนจี๋ มันจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ ที่วันนั้นไม่ได้ลงมือฆ่าต้วนหลิงเทียนและช่วยหานอวิ๋นจิ่นแต่แรก
“ฆ่าข้า?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มบางๆ “เรื่องนั้น เจ้าก็ต้องมีปัญญาสามารถเสียก่อน”
ได้ยินวาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ถึงแม้จักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับจะอยู่มาหลายปีแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวร้อนขึ้นมา หันไปมองกล่าวกับเหลยอิงทันที “ข้าจักช่วยเจ้าฆ่าต้วนหลิงเทียนให้เอง!!”
“ไม่! ข้าจักฆ่ามันให้ตายกับมือ!!”
ทว่าเหลยอิงก็ปฏิเสธจักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับกลับไปโดยไม่ต้องคิด น้ำเสียงยังยืนกรานเด็ดขาดนัก
“เช่นนั้นก็มาดูว่าผู้ใดเร็วกว่ากัน!”
ตอนนี้จักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับมิโมโหเพราะต้วนหลิงเทียนแล้วจริงๆ ไม่งั้นมันก็คงไม่คิดจะแย่งฆ่าคนกับเหลยอิงหรอก
“หลี่เฉวียนเทียน เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
เหลยอิงกล่าวออกเสียงหนัก
สมญานามของจักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับ ก็ตั้งเอาจากชื่อของตัว
แน่นอนว่าในวังเทียนฉือ ก็มีจักรพรรดิอมตะสมญานามกับผู้อาวุโสไม่กี่คนเท่านั้น ที่รู้จักมันตั้งแต่ยังเยาว์จึงรู้ชื่อจริงของมัน
“พอได้แล้ว”
