ขณะที่ปวงชนคิดว่าเจียงผิงอันจะทะยานสู่ฟ้าอยู่นั้นเอง เจียงผิงอันกลับเอ่ยว่า
“ผู้น้อยทราบถึงน ้าใจของผู้อาวุโสแล้ว แต่ผู้น้อยเป็นคนเกียจคร้านจนชาชิน มิชอบเข้ายุ่งกับปัญหา แค่อยากฝึกฝนบรรลุเซียนเท่านั้นขอรับ”
เหล่าศิษย์ศาลาเติงเซียนเบิกตากว้าง เจียงผิงอันเจ้านี่โง่เง่าหรือ?โอกาสดี ๆ เช่นนี้ไม่ถนอมไว้
คนเหล่านี้หรือจะรู้ ว่าเจียงผิงอันสัมผัสจิตสังหารรุนแรงซุกซ่อนในตัวฮั่วไห่โจวได้
ขอเพียงเขากล้าเข้าร่วมกับฝ่ายรักษาระเบียบ ภายในไม่กี่วันจากนั้น คงมีข่าวว่าเขาเป็นบ้าระหว่างฝึกฝน ธาตุไฟเข้าแทรกตกตายเป็นแน่แท้
“เช่นนั้นก็ตั้งใจฝึกฝน บรรลุเซียนโดยเร็วที่สุดเถิด”
ฮั่วไห่โจวยังคงแย้มยิ้ม
เขาเดินมือไพล่หลังมาหาจินตี๋ ยกมือเฒ่าชราข้างหนึ่งออกแรงควักดวงตาของจินตี๋ ก่อนจะสะบัดมือโยนลูกตาเปื้อนเลือดมาตรงหน้าเจียงผิงอัน
ฮั่วไห่โจวกล่าวกับจินตี๋ซึ่งร่างสะท้านด้วยความเจ็บปวด “ทำสิ่งใดลงไป เจ้าก็ต้องรับผลของการกระทำนั้น”
ว่าแล้ว เขาก็เคลื่อนมิติหายไป
เจียงผิงอันมองลูกตาแทบเท้าตน มือในแขนเสื้อกำแน่น
ประโยคสุดท้ายของฮั่วไห่โจวฟังดูเหมือนกล่าวกับจินตี๋ ทว่าแท้จริงพูดกับเขาอยู่
เป็นไปตามเจียงผิงอันคาดคิด เสียงของฮั่วไห่โจวดังขึ้นในโสตจินตี๋เป็นการส่วนตัว
“ไม่ว่าต้องทำเช่นไร ต้องฆ่าให้ได้”
จินตี๋กุมเบ้าตาโชกเลือด ถลึงตามองเจียงผิงอันอย่างดุดัน ก่อนจะหันกายจากไปกับพรรคพวก
ศิษย์ศาลาเติงเซียนมากมายมองเจียงผิ
