หลังเหล่านักโทษที่ถูกกักขังในคุกหมื่นพันธนาการมานาได้ออกมาเห็นแสงตะวันอีกครั้งพวกมันก็ร่ำร้องกันออกมาอย่างอดไม่ไหว แน่นอนว่าหลังจากตะโกนวาจาปลอดโปร่งทั้งอาฆาตใดๆแล้ว แต่ละคนก็รู้ว่าไม่ควรอยู่นาน จึงแยกย้ายกันหลบหนีไปทั่วสารทิศปานผึ้งแตกรัง
ขณะเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนและคนในกลุ่มก็เร่งรุดออกจากหน้าประตูคุกวังเทียนฉือเช่นกัน
“หืม?”
หลังจากเห็นร่างห่างออกมาจากคุกหมื่นพันธนาการได้สักพัก ต้วนหลิงเทียนก็แลเห็นร่างหญิงชราหนึ่งเหาะลัดฟ้ามาแต่ไกล มุ่งหน้าไปยังคุกหมื่นพันธนาการด้วยสีหน้ามีดดํา พอมองดูให้ชัดก็พบว่านางคือจักรพรรดิอมตะไร้ใจเหลยอิง
“ดูเหมือนจักรพรรดิอมตะไร้ใจ เหลยอิง ก็จะรับทราบการตายของลูกชายแล้ว
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
“พี่ใหญ่เผย อาวุโสเหลียนชิวและทุกท่าน พวกเราไปทางนั้นกัน”
เนื่องจากต้วนหลิงเทียนให้เผยหยวนจี๋นัดแนะกับจักรพรรดิอมตะคนอื่นๆเอาไว้แล้วก่อนที่จะออกมา เช่นนั้นตอนนี้กลุ่มเขาจึงวางแผนจะหลบหนีไปด้วยกันก่อน เพื่อไม่ให้ถูกอีกฝ่ายตามเก็บทีละคน
และทิศทางที่ต้วนหลิงเทียนชี้ไป ก็คือทิศทางที่เขานัดหมายกับ เมิ่งชวน จักรพรรดิอมตะหยกรุ้งแห่งพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ของจี้เมี่ยเทียนเอาไว้แต่แรก
“ผู้อาวุโสเมิ่งชวน”
