และขอเพียงโหยวเชิงอวี้รู้ข่าว จักรพรรดิอมตะสมญานามทั้งหมดของวังเทียนฉือก็จะล่วงรู้เช่นกัน
“ไป!”
ต่อมาต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆก็ข้ามผ่านจัตุรัสสิ้นสุด และมาถึงบริเวณทางออกคุกหมื่นพันธนาการ แน่นอนว่าต้องพบเจอกับผู้อาวุโสที่ทําหน้าที่เฝ้าระวังทางออกทันที และทั้งหมดก็ถูกจักรพรรดิอมตะกัมปนาท หม่าฉือ รวมถึงจักรพรรดิอมตะกวางขาว เคอไป๋ลู่ เข่นฆ่าในพริบตา
ภายใต้การลงมือที่คล้ายเก็บกดและอัดอั้นมานานของทั้งคู่ อาวุโสที่เฝ้าทางออกคุกหมื่นพันธนาการย่อมไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้
“ออกไปกัน!”
หลังจากทุกคมารวมตัวกันหน้าทางออกแล้ว เผยหยวนจี๋ให้สัญญาณคําหนึ่ง ก็ประหนึ่งม้าถูกปล่อยออกจากคอก ต้วนหลิงเทียนกับเผยหยวนจี๋เองก็เหินพุ่งออกจากคุกหมื่นพันธนาการไปอย่างไม่รอช้า
ด้านนอกประตู ผู้อาวุโสที่ทําหน้าที่เฝ้าคุกหมื่นพันธนาการหลายคน ก็ไม่ได้ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้านในเลย เมื่อเห็นคนกรูกันออกมาราวคุกแตก พวกมันก็ได้แต่ยืนตกตะลึง ก่อนจะถูกฆ่าทิ้งไปในที่สุด
“ข้าหนีออกมาได้แล้ว!”
“ฮ่าๆๆๆ..นี่หรือคือกลิ่นของอิสระภาพ ช่างหอมหวานยิ่งนัก!”
“วังเทียนฉือ สักวันข้าจะกลับมาทําลายล้างพวกเจ้าให้ฉิบหาย!”
“รีบไปกันเร็ว!!”
