“กับคนผู้นั้นโหยวเฟิงอวี่ยังมิใช่คู่มือด้วยซ้ํา!”
หญิงชรากล่าว
“อะไร!?”
ได้ยินคําตอบของหญิงชรา ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หดเล็กลงโดยพลัน “จ้าววังเทียนฉือ มิใช่คู่ต่อสู้…แล้วไฉนคนผู้นั้นถึงโดนจับมาขังในคุกหมื่นพันธนาการได้เล่า?”
“สิ่งที่มันเก่งคือการป้องกัน ส่วนโหยวเฟิงอวี้นั้นเก่งโจมตี…แน่นอนว่าการโจมตีของคนผู้นี้ก็มิใช่ชั่ว หากมันประมือกับโหยวเฟิงอวี้วี่เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดมันก็ต้องเป็นฝ่ายเอาชนะ โหยวเฟิงอวี้ได้แน่ๆ”
“แต่เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ว่า มันนานมากพอให้จักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียนเร่งรุ ดมาช่วยเหลือแล้ว”
กล่าวถึงจุดนี้หญิงชรากระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน “เมื่อมีจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียนมากลุ้มรุมลงมือ มันไหนเลยจะสู้ได้ สุดท้ายก็ทําได้แค่ปล่อยให้ตัวเองถูกจับมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถึงคิดจะหนีก็คงหนีไม่พ้น”
“ร้ายกาจขนาดนั้นเชียว”
ตัวนหลิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆว่าคนสุดท้ายที่ยังไม่ออกชมาจากกระต๊อบจะมีพลังร้ายกาจถึงขนาดที่ จ้าววังเทียนฉืออย่างโหยวเฟิงอวี้ ก็สู้ไม่ได้แถมถ้าสู้ กันนานพอจะแพ้เอา!
ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังถูกจับขังคุกหมื่นพันธนาการ เพราะจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียนมารุม
“กล่าวไปแล้ว คนผู้นี้ก็มีจุดประสงค์เหมือนเจ้านะ เจ้าหนุ่ม”
หญิงชรากล่าว
“จุดประสงค์เหมือนข้าหรือ?”
