พอชายชรากล่าวจบคํา มันก็ยกมือขึ้นโบกเบาๆก่อนจะปรากฏม้วนภาพหนึ่งเข้ามือ หลังจากที่ม้วนภาพถูกคลี่กาง ภาพวาดคนๆหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาสตรีในชุดคลุมทอง
ในภาพวาดนั้น เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดคลุมสีม่วง….ท่วงท่าลักษณะไม่ธรรมดาถึงแม้ภาพวาดนี้แลแล้วจะเร่งวาดขึ้นมาอย่างหยาบๆ แต่ก็ทําให้สตรีชุดคลุมทองตะลึงค้างไปพักหนึ่ง
“ใช่! ใช่จริงๆด้วย..เป็นพี่ใหญ่หลิงเทียน! เป็นพี่ใหญ่หลิงเทียนจริงๆ!”
“ฮ่าๆๆๆๆ! ในที่สุดข้าก็หาพี่ใหญ่หลิงเทียนเจอแล้ว!!”
“ฮึๆๆ ยังไงล่ะเสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋! เรื่องที่พวกเจ้าพี่น้องทําไม่ได้ แต่สุดท้ายข้าเสี่ยวจินผู้นี้ก็ทําได้สําเร็จ ข้าหาพี่ใหญ่หลิงเทียนเจอแล้ว!!”
หลังจากจับจ้องมองภารวาดในมืออยู่พักหนึ่ง หญิงสาวในชุดคลุมทองก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างโผงผาง หาความเป็นกุลสตรีไม่เจอทําให้ชายชราที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมาไม่หยุด
มันคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกจริงๆ
ว่าไฉนท่านผู้อาวุโสใหญ่ถึงได้ชอบยาโถวน้อยบ้าบอผู้นี้นัก
ยิ่งไปกว่านั้นตอนรับนางเป็นบุตรบุญธรรม ผู้อาวุโสใหญ่ถึงกับป่าวประกาศไปทั่ว
หรือทั้งหมดเป็นเพราะผู้อาวุโสใหญ่ถูกชะตากับนางที่เป็นสัตว์อมตะเผ่าพันธุ์หนูเช่นกัน?
“เสี่ยวเฮย! เสี่ยวไป๋!”
