“มาเถอะฮ่วนเอ๋อ เดี๋ยวพี่หลิงเทียนจะพาไปดูบ้านเกิดที่พี่หลิงเทียนอยู่ตอนยังเด็ก”
ต้วนหลิงเทียนกุมมือฮ่วนเอ๋อไว้ จากนั้นก็พานางไปยังบ้านเกิดเขาด้วยความเร็วสูงล้ำ พริบตาก็บรรลุถึงเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งในชนบทแสนห่างไกลที่เขาเคยอยู่อาศัยในวัยเด็ก
และพอกลับมาถึงเมืองๆนี้ ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าอาคารปลูกสร้างได้เปลี่ยนไปไม่น้อย ยังมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ๆผุดขึ้นเยอะแยะไปหมด แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะหลังจากที่เขาขึ้นสวรรค์ไป วันเวลามันก็ได้ล่วงเลยมา 200 กว่าปีแล้ว
หลังผ่านไป 200 กว่าปี เมืองวายุโปรยจะเปลี่ยนแปลงไปแบบนี้ ก็ถือเป็นเรื่องปกติ
“ฮ่วนเอ๋อ ที่นี่คือสถานที่ๆข้าเติบโตขึ้นมา”
ต้วนหลิงเทียนพาฮ่วนเอ๋อเดินไปยังถนนสายหนึ่งในเมือง ก่อนจะชี้นู่นนี่นั่นพลางเล่าความหลังให้ฮ่วนเอ๋อฟัง “ฮ่วนเอ๋อเห็นร้านนั้นหรือไม่ ตอนข้าเริ่มบ่มเพาะพลัง เคยมีตาเฒ่าคนหนึ่งขายถังหูลู่อยู่…ตาเฒ่าผู้นั้นก็มักจะหลอกเด็กๆให้มาซื้อเป็นประจํา”
“ตอนนี้หลังเวลาผ่านไป 200 กว่าปี กระทั่งเด็กน้อยที่เคยโดนหลอกซื้อ ก็ไม่พ้นกลายเป็นดินเหลืองไปนานแล้ว”
กล่าวถึงท้ายประโยค ต้วนหลิงเทียนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
ตอนนี้ไม่ใช่แค่คนขายของข้างถนนในความทรงจําช่วงที่เขามาโผล่ที่เมืองนี้ใหม่ๆเท่านั้น กระทั่งสหายเก่าของเขาอย่างไขมันน้อยที่มาตามเขาแจ เพื่อให้เขายอมรับเป็นลูกพี่ช่วงแรกๆที่มาถึงโลกใบนี้ ก็คงกลายเป็นดินเหลืองไปหมดสิ้น
