“ด้วยเหตุนี้ตระกูลลี่ของพวกเราจึงภูมิใจมากที่ปรากฏตัวตนเช่นนี้เกิดขึ้น….อิ๋งๆ เจ้ารู้หรือไม่ สาเหตุที่ตระกูลลี่ในเมืองประกายแสงดูแลตระกูลลี่สาขาเมืองวายุโปรยมากเป็นพิเศษ ก็เพราะวีรกรรมของบรรพชนท่านนี้เมื่อ 200 กว่าปีก่อนคนเดียว! ไม่งั้นตระกูลลี่เราคงไม่ร่ำรวย ท่านแม่ก็คงไม่มีเงินให้เจ้าซื้อขนมกินทุกวัน…”
“ตระกูลลี่สาขาเมืองวายุโปรยของพวกเราเรียกว่าได้รับพรจากท่านบรรพชนผู้นี้…เช่นนั้นท่านปู่ของพวกเราจึงสร้างรูปปั้นของท่านบรรพชนขึ้นมาเพื่อให้คนรุ่นหลังอย่างพวกเราชื่นชมอย่างไรเล่า…เจ้ารู้หรือไม่ ในประวัติศาสตร์ตระกูลลี่ของพวกเราอย่าว่าแต่ คนต่างแซ่กระทั่งคนแซ่ลี่ยังไม่มีใครได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อนเลย”
ชายหนุ่มหัวโจกกล่าวอธิบายสืบต่อ
“หวา! ร้ายกาจ ร้ายกาจ! พี่ใหญ่ท่านเล่าเร็วๆ ท่านบรรพชนที่ทําให้อิงๆมีขนมกินผู้นี้ทําอะไรไว้บ้างเหรอ แล้วท่านสู้เสือเขี้ยวดาบตัวใหญ่บะเฮิมหลังเขาได้หรือไม่!?”
เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวด้วยสองตาเป็นประกาย
“ต้องได้อยู่แล้ว!”
หลังจากเด็กชายตอบรับ จากนั้นมันก็เริ่มเล่าเรื่องราวปานนิทานอภินิหารให้เด็กหญิงตัวน้อยฟังอย่างออกรส ทั้งหมดที่มันเล่าก็คือวีรกรรมต่างๆที่ต้วนหลิงเทียนเคยสร้างไว้ในอาณาจักรนภาล่องเมื่อ 200 กว่าปีก่อน
