บางเรื่องราวเอง กระทั่งเจ้าตัวอย่างต้วนหลิงเทียนก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ พอได้เด็กชายคนนี้กล่าวเล่า ก็ทําให้ความทรงจําของเขาหวนย้อนไปยังวันวาน ครั้งยังขวนขวายหาความแข็งแกร่งอยู่ในอาณาจักรนภาล่องเมื่อ 200 กว่าปีก่อนอย่างไม่ทันรู้ตัว
“พี่ใหญ่หลิงเทียนเด็กน้อยคนนี้เทิดทูนท่านมากจริงๆ”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ทันรู้ตัวดุจชั่วพริบตา วันเวลาก็ล่วงเลยไปกว่า 200 ปีแล้ว…ทุกคนที่ข้าเคยรู้จักที่นี่ล้วนตกตายหวนคืนสู่ดินหมดสิ้น…จักมิตรสหายก็ดีศัตรูร้ายก็ดี คงเหลือไว้แต่ในความทรงจําเท่านั้น…”
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจอยู่นาน หวนคํานึงถึงกาลครั้งหนึ่งที่ไร ใจยังสะอดสะทกสะท้อนไม่ได้ หลังจากฟังเด็กน้อยเล่าเรื่องราวจบแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็พาฮ่วนเอ๋อเดินเตร็ดเตร่ไปบนถนนของเมืองวายุโปรยต่อ
อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินผ่านมาถึงถนนสายหนึ่ง อยู่ๆร่างด้วนหลิงเทียนก็หยุดชะงักลง สองตาจับจ้องมองไปยังขอบถนนด้านหนึ่ง จากนั้นสองตาก็เริ่มเลื่อนลอยคล้ายหวนรําลึกถึงอะไรบางอย่าง
“พี่หลิงเทียน ถนนตรงนั้นทําให้ท่านนึกถึงอดีตหรือ”
ฮ่วนเอ๋อไม่ได้รบกวนอะไรต้วนหลิงเทียน จนเมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นางจึงอดถามออกมาไม่ได้
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นสายตาที่ใช้มองมุมหนึ่งของถนนเบื้องหน้าก็เผยความหวนรําลึกอีกครั้ง “ที่นั่น ตรงนั้นเป็นที่ๆข้ากับเค่อเอ๋อพบกันครั้งแรก…วันนั้น”
