ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกุมมือฮ่วนเอ๋อตามหลังชายชราจากไป เหลียนชิวก็หลับตาลงและไม่มองฮ่วนเอ๋ออีกต่อไป อย่างไรก็ตามในใจของมันบัดนี้เสมือนมีมรสุมโหมกระหน่ําดั่งฟ้าคุ้มฝนคลั่ง ‘ทั้งเค้าโครงใบหน้าของนาง ก็ละม้ายคล้ายเสวียนเอ้ออยู่หลายส่วน’
ตอนแรกเหลียนชิวก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองมีลูกสาว
มารู้เอาตอนที่ตู้เสวียนโดนจับตัวมากักขังในคุกหมื่นพันธนาการเพราะมาตามหามัน ทําให้มัน รับทราบว่าก่อนภรรยารักจะมาตามหาตัวมัน นางได้ทิ้งลูกน้อยเอาไว้ที่หลิงหลัวเทียนเพียงลําพัง..
วันนั้นพอทราบเรื่องนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในใจของมันคือโทสะมันโกรธนัก! โกรธที่ไฉน ภรรยารักถึงได้ทิ้งลูกสาวตัวน้อยเอาไว้เพียงลําพัง แล้วพาตัวเองมาติดกับที่วังเทียนฉือแบบนี้ได้!
อย่างไรก็ตาม พอเห็นภรรยารักที่ถูกจับขังโดนคนของวังเทียนฉือทรมานอย่างสาหัสสากรรจ์ ในใจของมันก็เสมือนมีร้อยมีดกรีดเฉือน ใจเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ไร้ซึ่งความโกรธใดๆหลงเหลือ ยังได้แต่ภาวนาอย่างอกสั่นขวัญแขวนทุกคืนวัน หวังว่าลูกน้อยที่เผชิญโลกกว้างเพียงลําพัง จะแคล้วคลาดปลอดภัยไร้ภยันตรายใดๆกล้ํากราย
มันได้ปลงกับชะตาชีวิตของตัวเองแล้ว ยังรู้สึกปลงกับชะตาชีวิตภรรยาอีกด้วย แถมยังรู้สึกสิ้นหวัง หนทางเบื้องหน้ามืดมิดไปหมด เพราะรู้สึกว่าจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกสาวไปชั่วชีวิต
