โสคุกหมื่นพันธนาการแซ่หวังข้างๆหูเอี้ย ก็ตกอกตกใจกันยกใหญ่ ต่างคนต่างอึ้งไปอยู่นานกว่าจะหาย
“อาวุโสเซี่ย พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกระตุ้นเตือน
“เอาล่ะ”
ชายชราได้ฟังก็ก้าวอาดๆเดินนําไปยังประตูอาคารเบื้องหน้า พร้อมกันนั้นมันก็เรียกป้ายที่ได้จากโถงกิจการภายในออกมา ก่อนจะเข้าไปด้านในพร้อมๆกัน 3 คน
ทันทีที่ผ่านประตูเข้ามา ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงเอะอะมะเพิ่งก่อนใดอื่น
เสียงเอะอะมะเพิ่งที่ว่านั้นฟังแล้วมีทั้งเสียงผู้ชายโอดครวญก่นดา ผู้หญิงกรีดร้องโวยวาย ไม่เว้นเสียงคํารามของสัตว์ร้าย..สรรพเสียงหลากสําเนียงคลุกเคล้ากันดังมาแต่ไกล พาลให้แก้วหูต้วนหลิงเทียนสะเทือนอยู่บ้าง
“เสียงร้องโอดครวญไม่เว้นเสียงคํารามนั่นดังมาจากสัตว์อมตะและผู้คนที่ไม่เต็มใจถูกจองจํา… อย่างไรเสียสัตว์อมตะและนักโทษเหล่านี้ก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรมากมาย”
เสียงชายชรากล่าวแนะนําดังขึ้นอย่างประจวบเหมาะ “ผู้ที่มีพลังฝีมือสูงเข้าหน่อย ไม่มีใครร้องโอดครวญเช่นนี้หรอก”
ไม่นานชายชราก็พาต้วนหลิงเทียนมาหยุดหน้าบันใดเวียนใหญ่โตแห่งหนึ่ง
บันไดเบื้องหน้ามีทั้งขึ้นไปด้านบนกับลงไปด้านล่าง
และเสียงเอะอะมะเทิ่งที่ว่าก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง
สําหรับด้านบนบันไดนั้นเงียบสงัดนัก
“ด้านล่างนั้นผู้คุมไม่จําเป็นต้องลงไปเดินลาดตระเวนแต่อย่างใด เพราะมีแต่พวกพลังอ่อนด้อย… แน่นอนว่าหากจะลงไปเดินลาดตระเวนก็ไม่มีปัญหา และหากพบเจอนักโทษกล้าตะโกนหนว
