เกินทานทนแล้ว ก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป
เดิมที เจียงผิงอันอยากสะสมแต้มผลงานไปเงียบ ๆ แล้วค่อยไปหาวิชาจำแลงเซียนที่ศาลาสาขาหลัก
ก่อนหน้านี้เขาไม่อยากแผลงฤทธิ์ หลัก ๆ แล้วเพราะกลัวว่าวรยุทธ์บางส่วนจะก่อปัญหาขึ้นทางฝั่งภพบุกเบิก และกังวลจะถูกยอดฝีมือหมายหัว
โลกหล้าผู้ฝึกตนเต็มไปด้วยอันตราย ทุกย่างก้าวล้วนเหมือนเดินบนแผ่นน ้าแข็งบาง ต้องระวังตลอดเวลา
แต่คนเหล่านี้บังคับเขา
เช่นนั้นก็สู้กันเลย
ศาลาเติงเซียนมีกฎว่า หากสู้ตัดสินเป็นตาย ก็สามารถฆ่ากันได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบ แต่ต้องตกลงกันทั้งสองฝ่าย
เมื่อได้ยินว่าเจียงผิงอันคิดสู้ตัดสินเป็นตาย เจ้าหน้าที่รักษาระเบียบทั้งหลายก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสสรวลออกมาอีกครั้ง
“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่? เด็กนี่จะท้าทายเราว่ะ ฮ่า ๆ”
“ตลกจริง ๆ นี่แหละหน้าใหม่ของแท้ ไม่รู้อะไรเลย ซ ้ายังไม่รู้ด้วยว่าสมาชิกฝ่ายรักษาระเบียบของเราล้วนเป็นหัวกะทิในศาลาเติงเซียน”
“อย่าแย่งข้านะ ข้าจะสู้กับเขาจนตายไปข้าง ข้าไม่ได้เจอคนโง่เง่าแบบนี้มานานแล้ว”
“น่าเสียดายที่ขอบเขตของข้าสูงเกินแล้ว หาไม่ ก็อยากจะบั่นหัวเขาด้วยมือข้าเสียจริงเชียว”
ต่อหน้าคำท้าทายของเจียงผิงอัน คนทั้งหลายหาถือเป็นจริงเป็นจังไม่ แต่กลับดูสนุกสนานเบิกบานใจ
คนทั้งหลายผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย มายังลานประลอง
ลานประลองสร้างขึ้นบนยอดภูเขามหึมาลูกหนึ่ง ท้องนภาอัดแน่นด้วยอักขระถี่ยิบ ลึกลับและซับซ้อน
เหล่าศิษย์ศาลาเติ
