งเซียนกำลังประชันวรยุทธ์
“ข้าจะประชันเจ้า”
ชายผมทอง ดวงตาสีทองผู้หนึ่งเดินยิ้มมาหาเจียงผิงอัน
“เหมือนเดิม ลงนามในสัญญาเป็นตาย จึงเป็นไปตามกฎระเบียบ”
สิ้นคำของจางตง อักขระค่ายกลรอบข้างก็ฉายตัวขึ้นคล้ายกระดาษตรงหน้าทั้งคู่
จางตงกล่าวกับสัญญา “เราสองคนจะต่อสู้เดิมพันเป็นตาย ฝ่ายแพ้จะต้องมอบแต้มผลงานและทรัพยากรทั้งหมดแก่อีกฝ่าย”
กล่าวจบ เขาก็แตะป้ายแสดงตัวของเขาลงประทับบนสัญญา
ค่ายกลของศาลาเติงเซียนพัฒนาไปไกลยิ่ง เชื่อมต่อกับป้ายหยกแสดงตนของทุกบุคคล และเมื่อผลศึกปรากฏ สัญญาก็จะเติมเต็มตนเองทันที
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ เลียนแบบพฤติกรรมของอีกฝ่าย ประทับป้ายแสดงตนของเขาตามลงไป
[สัญญามีผลอย่างเป็นทางการ]
เมื่อข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น ค่ายกลรอบข้างก็วูบไหวสร้างเป็นอาคมมิติปกคลุมร่างของทั้งสองไว้ภายใน
“จางตง หากเจ้าได้แต้มผลงานมา แบ่งทุกคนหน่อยนะ”
“ถูกต้อง คนดูก็ขอส่วนแบ่งด้วย”
เหล่าคนจากฝ่ายรักษาระเบียบยิ้มให้จางตง
คนเหล่านี้ผ่อนคลายกันยิ่ง ในความเห็นพวกเขา แค่หมัดเดียวของจางตงก็จัดการเจียงผิงอันได้แล้ว
คนอื่น ๆ ในลานประลองสังเกตเห็นสถานการณ์ที่นี่ ต่างฝ่ายล้วนหันมองมา
“ใครกันสู้ตัดสินเป็นตายกับคนจากฝ่ายรักษาระเบียบ? สมองมีปัญหาหรือไร?”
“ต้องเป็นศิษย์ที่ถูกฝ่ายรักษาระเบียบบีบคั้นแน่ ๆ”
“น่าเวทนา เดี๋ยวจะมีศพเพิ่มมาอีกแล้ว”
ศิษย์ศาลาเติงเซียนมากมายรู้จักจางตง เขาเป็นอัจฉริยะผู้เพิ่
