“ฮ่าๆๆ ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่รู้หรอกว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่ชอบตำหนิพวกเราว่าพวกเราไม่เอาไหน! กระทั่งศิษย์พี่รองยังโดนดุอยู่บ่อยๆ!!”
หงเฟยระเบิดหัวเราะพลางกล่าวด้วยท่าทางถูกใจ “ตอนนี้เจ้านับว่าให้หน้าพวกเราจริงๆ…หากศิษย์พี่หญิงใหญ่รู้ว่ามีใครในบรรดาพวกเราถึงกับฆ่าตู๋กูเหวินได้ นางก็ไม่มีทางตำหนิพวกเราว่าไม่เอาไหนอีกต่อไป!”
“ศิษย์น้อง 6 เจ้าฝันเฟื่องเกินไปแล้ว”
โอวหยางฉีเฟยที่ยืนข้างๆ กล่าวแทกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแหยๆ “หากศิษย์พี่หญิงใหญ่รู้เรื่องนี้ เต็มที่นางก็ไม่คิดตำหนิพวกเราแบบเหมารวมอีก…แต่ไม่พ้นต้องแยกศิษย์น้องเล็กออกไปต่างหาก ก่อนจะถล่มพวกเราเหมือนเดิม เผลอๆยังจะหนักกว่าเดิมอีก…”
แทบจะทันทีที่โอวหยางฉีเฟยกล่าวจบคำ หลูจี้ที่ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดจาแต่ต้นจนจบ ก็พยักหน้าให้ฉือหล่าง ก่อนจะหันมากล่าวคำลาต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์น้องเล็ก เมื่อไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน”
หลังกล่าวจบคำ หลู่จี้ก็เหินร่างออกไปทันที ทิศทางที่มุ่งหน้าไปก็คือสถานที่พักบ่มเพาะของมัน
“นั่นไง พวกเจ้าจะพูดเรื่องทำผักกาดอันใด? เห็นไหมว่าศิษย์พี่รองรีบแจ้นกลับไปนู่นแล้ว…”
หูเหมยหันไปมองโอวหยางฉีเฟยกับหงเฟพลางกล่าวบ่นออกมา “ลำพังแค่ศิษย์พี่หญิงใหญ่แข็งแกร่งคนเดียว ก็ทำให้ศิษย์พี่รองรู้สึกกดดันมากแล้ว…ตอนนี้มามีศิษย์น้องเล็กอีกคน ศิษย์พี่รองไม่พ้นต้องเคร่งเครียดกว่าเก่า”
