เวิ่นหว่านเอ๋อพอได้ยินก็พยักหน้ากล่าวเสริมออกมาอย่างเห็นด้วย “มิผิด ไม่พ้นศิษย์พี่รองต้องรีบกลับปิดด่านบ่มเพาะเอาเป็นเอาตายแน่นอน…”
หงเฟยส่ายหน้าไปมาจนไขมันกระเพื่อม “อั้ย ศิษย์พี่รองก็ชอบกดดันตัวเองเกินไป…หากเป็นข้านะ พอเห็นคนที่ผิดมนุษย์มนาอย่างศิษย์พี่หญิงใหญ่กับศิษย์น้องเล็ก ข้าก็ไม่คิดจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบให้ทุกข์ใจแต่แรกหรอก…”
“เหอๆ ศิษย์น้อง 6 เพราะเจ้าคิดเช่นนี้อย่างไรเล่า เจ้าถึงไม่อาจเทียบศิษย์น้อง 6 ได้”
โอวหยางฉีเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้มแหยๆ
“โธ่ศิษย์พี่ 5 ท่านก็อย่าเอาแต่ว่าข้านักเลย…ข้าเทียบศิษย์น้องเล็กไม่ได้แล้วจะอย่างไรเล่า หรือท่านเทียบได้?”
หงเฟยกล่าวสวนอย่างขุ่นขึ้ง
โอวหยางฉีเฟยก็ผงะไปก่อนใดอื่น จากนั้นก็หันไปมองกล่าวกับหงเฟยด้วยรอยยิ้มกลบเกลื่อนความละอายใจ “กับศิษย์น้องเล็กข้าเทียบไม่ได้…แต่ข้าไม่ปวกเปียกเหมือนเจ้าแน่นอน”
“ท่าน…”
หงเฟยหน้ามุ่ย แต่จะให้มันเถียงอะไรได้ เพราะในบรรดาศิษย์ทั้งหมดของฉือหล่าง ตอนนี้มันคือคนที่อ่อนด้อยที่สุด
ต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองศิษย์พี่ 5 กับ 6 เถียงกันง้องๆแง้งๆ ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาโดไม่รู้ตัว
ตอนนี้เขายึดถือว่าคนไม่กี่คนที่อยู่เบื้องหน้า เป็นดั่งคนในครอบครัวเขาของแล้ว
ก่อนที่เขาจะกลับมา เขาไม่คิดเลยว่าคนอื่นๆรวมถึงฉือหล่างจะวิ่งวุ่น สืบหาเบาะแสอะไรเพื่อเขาแบบนี้
