ฮ่วนเอ๋อเป็นสัตว์เทพอย่างจิ้งจอกน้ำแข็งพันมายา ตราบใดที่ไม่ตกตายไปเสียกลางทาง วันหน้าต้องเติบโตก้าวหน้าครั้งใหญ่ มากล้นไปด้วยอาคตอันไร้จำกัด
เหลยอิงย่อมรู้ถึงผลประโยชน์จากการมีสัมพันธ์อันดีกับตัวตนเช่นนี้ดี
“ขอบคุณจ้าวตำหนักเหลยอิงมาก”
หลังกลับมาถึงวังเทียนฉือโดยสวัสดิภาพ ก่อนที่เหลยอิงจะขอตัวลา ต้วนหลิงเทียนก็ป้องมือประสานกล่าวคำขอบคุณเหลยอิงอย่างมีมารยาท
“เพียงเท่านี้ ไม่ต้องเกรงใจ”
เหลยอิงคลี่ยิ้มบางๆ “ต้วนหลิงเทียนหากเจ้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศ ว่างๆก็พาฮ่วนเอ๋อไปบ่มเพาะที่จวนข้าก็ได้…สถาพแวดล้อมในการบ่มเพาะที่จวนข้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดเขาของฉือหล่างแต่อย่างใด”
“ได้”
ต้วนหลิงเทียนรีบตอบรับ
หลังเหลยอิงจากไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ตามฉือหล่างกลับไปยังเขตที่อยู่อาศัยด่านของฉือหล่างทันที และฉือหล่างยังพาเขาไปยังโถงรับรองในที่พักของฉือหล่างอีกด้วย
และในโถงที่พักบ่มเพาะของฉือหล่าง ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าไม่ใช่แค่ฮ่วนเอ๋อเท่านั้น แต่ศิษย์พี่ศิษย์ชายและพี่หญิงของเขาก็มารวมตัวกันแล้ว
กระทั่งศิษย์พี่รองหลู่จี้ ที่ไม่ค่อยโผล่มาให้ใครเห็นก็มาด้วย
“พี่หลิงเทียน”
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนกลับมาแล้ว ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อจะรู้แต่แรก แต่ก็อดโผเข้าอ้อมกอดต้วนหลิงเทียนไม่ได้
ต้วนหลิงเทียนยเองก็กอดนางเอาไว้ ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของฮ่วนเอ๋อได้ชัดเจน “ยาโถวโง่งม ข้าสบายดีเห็นแล้วหรือไม่…”
