ต้วนหลิงเทียนเอ่ยยถามตรงๆ
“ศิษย์น้องเล็กเจ้าอาจยังไม่รู้ แต่ตอนที่เจ้ายังไม่กลับมา ศิษย์พี่หญิง 4 ก็ไปเขตที่พักบ่มเพาะของจักรพรรดิอมตะไร้ใจเหลยอิงเป็นเพื่อนฮ่วนเอ๋อรับทรัพยากรบ่มเพาะอยู่หลายครั้ง…และได้เจอกับเหลยจวิ้น 2 ครั้ง”
กล่าวถึงจุดนี้หงเฟยก็หันไปมองเวิ่นหว่านเอ๋อ “และศิษย์พี่หญิง 4 ก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง…แม้เหลยจวิ้นจะพยายามทำตัวปกติ แต่นางกลับสังเกตเห็นเหลยจวิ้นลอบมองฮ่วนเอ๋ออยู่หลายครั้ง เจ้านั่น…ไม่พ้นต้องสนใจฮ่วนเอ๋อเป็นแน่!!”
“ตอนนี้เจ้าคงรู้กระมัง…ว่าข้าจะสื่ออะไร”
กล่าวถึงท้ายประโยค สองตาหงเฟยก็ฉายแววเยียบเย็นออกมาทันที
แน่นอนว่าแววตาเย็นชาดังกล่าว ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ต้วนหลิงเทียน แต่เป็นเหลยจวิ้น
“มีเรื่องแบบนี้ด้วย”
หลังได้ยินคำพูดของหงเฟย ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หรี่ลงเล็กน้อย ในแววตายังฉายประกายเย็นชาวูบวาบ
หากเหลยจวิ้นต้องตาพึงใจฮ่วนเอ๋อจริงๆ เช่นนั้นก็มีแรงจูงใจฆ่าเขาแล้ว
เพราะสุดท้ายฮ่วนเอ๋อก็ติดหนึบเขาเหมือนตังเม แลท่าทีก็เผยให้รู้ว่าจะอยู่เคียงข้างเขาไปตลอดชีวิต…หากเหลยจวิ้นสนใจฮ่วนเอ๋อจริงๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้มีบุรุษคนไหนอยู่ข้างกายฮ่วนเอ๋อเป็นอุปสรรคขวากหนาม
จะอย่างไรก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่ใช่ผู้ชายประเภทนี้ แต่ก็รู้เช่นเห็นชาติผู้ชายประเภทนี้ดี
