เสียงพ่นลมสบถเยียบเย็นของตู๋กูเหวินดังขึ้นอีกครั้ง เป็นมันพลันลงมือต่อเนื่อง ตวัดหอกจ้วงแทงออกมาอีกหลายครั้งติดต่อ ทำให้อุบัติลำแสงสีเขียวควบแน่นก่อเกิดเป็นหอกไผ่เขียวจ้วงทะลวงเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนมืดฟ้ามัวดิน!
กระทั่งยังมีลำแสงเขียวที่กลับกลายเป็นหอกไผ่สีมรกตหลายสิบสาย พุ่งตีวงกว้างออกไป ก่อนจะตีวงโค้งวกกลับมาจ้วงแทงสังหารต้วนหลิงเทียนจากด้านหลัง!
กล่าวให้ชัดคือ มันคิดจ้วงแทงสังหารร่างอวตารกฏต้นไม้เทพสนหลิวของต้วนหลิงเทียนจากด้านหลัง!
เพียงมองสถานการณ์ก็ทราบได้ไม่ยากว่า กระบวนหอกหลังสุดนี้เป็นกระบวนหอกสังหารที่แท้จริง! เพราะหากหอกที่จ้วงแทงออกมาก่อนหน้าสามารถทำลายร่างอวตารกฏต้นไม้เทพสินหลิวได้แล้ว ไม่พ้นร่างต้วนหลิงเทียนต้องเปิดเผยออกมา ก่อนจะถูกหอกจ้วงแทงจากด้านหลังโดนไร้สิ่งกำบัง…
ซู่มมม! ซู่มมม! ซู่มมม!
…
หอกไผ่เขียวแต่ละสายยทะลวงฟ้ามารวดเร็วเกินไป ราวกับมันทะลุมิติมาอย่างไรอย่างนั้น!
“ไอ้หนู ให้ข้าชมดูทีเถอะ ว่าเจ้าจักมีปัญญาเอาตัวรอดจากกระบวนท่านี้ของข้าได้อย่างไร!”
ตู๋กูเหวินแสยะยิ้มกล่าวเย้ยอย่างย่ามใจ “กระบวนท่านี้ของข้า ได้ใช้ออกด้วยความลึกซึ้งของกฏแห่งไม้ทั้งหมดที่ข้าเข้าใจแล้ว ถึงแม้ข้าจักมิได้ใช้ความลึกซึ้งผสาน แต่ก็ไม่มีตัวตนใต้จักรพรรดิอมตะสมญานามคนใดสามารถต้านทานรับได้เป็นแน่!”
