เจียงผิงอันสะกดความรู้สึกด้านลบไว้ในใจ มันจะทำให้เขาเสียความเยือกเย็น กระทำผิดพลั้งออกไป
มิได้ติดต่อเยี่ยอู๋ฉิงกับเฉียนฮวั่นโหรวมาสองวันแล้ว ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับทั้งคู่บ้าง
เจียงผิงอันนำยันต์สื่อสารออกมาติดต่อเฉียนฮวั่นโหรว
“พวกเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?”
“ข้ากำลังล่าสัตว์ภูตหาแต้มผลงาน”
เสียงระเบิดจากการต่อสู้และเสียงคำรามของสัตว์ภูตดังมาจากฝั่งเฉียนฮวั่นโหรว
เจียงผิงอันกล่าว “ข้าจำได้ว่าฆ่าสัตว์ภูตทั่วไปขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาได้เพียงสามแต้มผลงาน ต่อให้หนึ่งวันเจ้าฆ่าสิบตัว ก็ยังต้องใช้เวลาล่าเป็นสิบ ๆ ปี ภารกิจเช่นนี้ไม่ไหวหรอก”
“ข้ารู้ แต่ข้าใช้อวตารวิญญาณเทวะที่เจ้าสร้าง สามารถรับภารกิจเป็นร้อย ๆ อย่างได้พร้อมกัน หนึ่งวันได้อย่างต ่าห้าร้อยแต้ม”
น ้าเสียงของเฉียนฮวั่นโหรวเจือความยินดี เห็นได้ชัดว่าพอใจกับระบบการฝึกฝนที่เจียงผิงอันสร้าง
“มันเหนื่อยนะ” เจียงผิงอันว่า
“เรื่องเล็กน้อย เจ้าฝึกฝนอย่างสบายใจเถอะ อย่าห่วงเรื่องแต้มผลงาน ข้าจะเลี้ยงเจ้า… อย่าพูดถึงมันดีกว่า พวกเจ้าตัวใหญ่มาโน่นแล้ว สัตว์ภูตที่นี่แข็งแกร่งกว่าทางฝั่งเราเยอะเลย”
เฉียนฮวั่นโหรวง่วนกับการต่อสู้ ตัดการสื่อสารไป
เจียงผิงอันส่ายหัวอย่างจนใจ เกาะสตรีกิน แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน?
เขาติดต่อเยี่ยอู๋ฉิงต่อ
มีเพียงหนึ่งข้อความถูกตั้งไว้ล่วงหน้า “ลูกพี่ ข้าทำภารกิจอยู่เจ้าฝึกฝนอย่างสบายใจเถอะ ข้าจะหาแต้มผลงานมาให้เอง”
เจียงผิงอ
