“ฝีมือผู้ใด!”
หลังจากได้รับข่าว เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาระเบียบก็มาพินิจศพแห้งตายทั้งสองบนพื้นคุกชั้นสาม ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกราดเกรี้ยว
หากศิษย์ซึ่งถูกขังชั่วคราวคนใดเกิดอุบัติเหตุขึ้นในคุกมืด พวกเขาจะถูกลงโทษ
อย่างน้อยจะถูกริบเงินเดือนหนึ่งเดือน
ทุกผู้ล้วนหันไปทางห้องของเจียงผิงอันเป็นตาเดียว
สีหน้าของจินตี๋คล ้าดำ ถีบประตูห้องเจียงผิงอันเปิดอย่างเดือดดาล “ไสหัวออกมานี่! เจ้าคิดว่าซ่อนอยู่ในนั้นจะเป็นประโยชน์หรือ?”
เจียงผิงอันเปิดค่ายกลเงยหน้าขึ้น “ทำอะไร?”
“ทำอะไร? เจ้าฆ่าคนแล้วยังทำไขสืออีก?”
จินตี๋เดินเข้ามากระชากคอเสื้อเจียงผิงอัน “จากกฎศาลาเติงเซียน ผู้ทำผิดฆ่าศิษย์ศาลาเติงเซียนตามใจชอบต้องถูกประหาร!”
เจียงผิงอันมองหน้าเขาตรง ๆ “ไฉนเจ้าจึงบอกว่าข้าเป็นคนฆ่า?”
“ทุกคนชี้มาที่เจ้า ยังจะเสแสร้งอีก?”
จินตี๋ออกหมัดใส่อกของเจียงผิงอัน
การโจมตีของยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ แม้จะมิได้ทุ่มสุดกำลัง ก็ยังทรงพลังสุดขั้วอยู่ดี
เจียงผิงอันกระแทกเข้ากับผนังศิลา กระดูกและอวัยวะภายในของเขาแหลกร้าว โลหิตไหลย้อยจากมุมปาก “แน่ใจหรือว่าพวกเขาชี้มาที่ข้า?”
“ยังทำไขสือ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน ้าตา”
จินตี๋ผู้เดือดดาลหันไปถามปวงชน “เด็กนี่หรือผู้ฆ่า?”
ปวงชนหันมองหน้ากัน แต่ไร้ผู้ใดเอ่ยปาก
จินตี๋นิ่งไป “เขามิได้ฆ่าคนหรือ? แล้วทำไมพวกเจ้าจึงมองมาทางเขา?”
เฉิงฮั่นร่างสูงเจ็ดฉื่อเกาอกเดินออกมา “ข้าไม่เห็นว่าผู้ใดฆ่า
