”
“เพียงแค่ว่าหน้าใหม่ผู้นี้มีความขัดแย้งกับผู้ตายทั้งสองเล็กน้อยทุกผู้เลยสงสัยว่าเป็นเขาเท่านั้น แต่นับแต่แรกจนบัดนี้ เขามิได้ออกมาจากห้องเลย”
“แล้วพวกเจ้าไม่บอกแต่แรกเล่า!”
จินตี๋รู้แล้วว่าตนเข้าใจเจียงผิงอันผิด แต่หาสนใจไม่ เข้าใจผิดก็คือเข้าใจผิด เขาจะทำอะไรได้?
“ไม่มีใครเห็นเลยหรือว่าผู้ใดฆ่า?”
ปวงชนล้วนส่ายหน้า
คนทั้งสองตายอย่างกะทันหัน และยังตายอย่างสุดประหลาด เป็นซากศพแห้งเหี่ยวราวถูกบางสิ่งสูบชีวิตไป
สีหน้าของจินตี๋ดำคล ้า ศิษย์สองคนนี้ตายในคุกมืด เพียงพอให้พวกเขาฝ่ายรักษาระเบียบต้องทัณฑ์แล้ว
หากหาตัวคนร้ายไม่เจอ บทลงโทษก็จะยิ่งรุนแรง
สีหน้าของจินตี๋เปลี่ยนไปมาหลายหน ก่อนจะหันมองเจียงผิงอันแล้วเบนไปกล่าวกับทุกผู้อีกครั้ง
“ไม่นานมานี้ เนื่องจากหน้าใหม่คนนี้ไม่พอใจการข่มขู่ของศิษย์ทั้งสอง จึงเกิดข้อพิพาทระหว่างสองฝ่าย หลังจากถูกขังในคุกมืดหน้าใหม่ผู้ไม่ยินยอมในใจก็ลอบสังหารพวกเขา พวกเจ้าล้วนเห็นถูกหรือไม่”
ทุกผู้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความนัยของจินตี๋ทันที
ยามนี้เขาต้องการแพะรับบาป
จินตี๋ไม่คิดสืบเรื่องใด ๆ ต่อให้เขาสืบ การสืบด้วยระดับอย่างพวกเขาก็หามีผลลัพธ์ใดไม่
สู้โยนความผิดให้ผู้มีโอกาสเป็นคนร้ายที่สุดเลยง่ายกว่า
มือใหม่ไร้พื้นหลัง ซ ้ายังมีประวัติขัดแย้ง คือแพะรับบาปที่ดีที่สุด
ปวงชนรังเกียจการกระทำของจินตี๋ แต่ก็ไร้ผู้ใดออกมาสกัดขวาง
หน้าใหม่พวกนี้มิเกี่ยวข้องอะไร
