พอเห็นต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อเดินเข้ามา หูเหมยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองเวิ่นหว่านเอ่อด้วยรอยยิ้มเหยเก “ศิษย์น้องหญิง 4…ดูเหมือนจะยังติดอยู่ในภาพลวงตา”
“ศิษย์พี่หญิง 3 พวกท่านเข้ามาพร้อมกัน? ไม่ใช่ว่าสมควรติดอยู่ในภาพลวงตาเหมือนกันหรอกหรือ”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ถามด้วยความสงสัย
“ก็ใช่ตอนแรกพวกเราก็ติดอยู่ในภาพลวงตาเหมือนกัน…และพวกเราก็เห็นว่ามีคนกำลังจะทำร้ายพวกเจ้า พวกเราจึงแยกย้ายกันออกไปขัดขวาง”
หูเหมยคลี่ยิ้มขื่นขม “แต่พอดีข้าศึกษาเรื่องวิชาลวงตามามาก ทำให้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติและตื่นขึ้นก่อน..ทว่าศิษย์น้องหญิง 4 ไม่ค่อยศึกษาเรื่องพวกนี้ จึงทำให้นางไม่อาจรู้สึกตัวและยังติดอยู่ในนั้น”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับรู้ก่อน ค่อยหันไปมองถามฮ่วนเอ๋อ “ฮ่วนเอ๋อ เจ้ามีทางช่วยศิษย์พี่หญิง 4 ไหม?”
แทบจะพร้อมกันกับที่เสียงเอ่ยถามของต้วนหลิงเทียนดังจบคำ สองตาฮ่วนเอ๋อหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็ปรากฏลำแสงสีขาว 2 สายพุ่งออกจากดวงตาชำแรกเข้าร่างเวิ่นหว่านเอ๋อ…จากนั้นเวิ่นหว่านเอ๋อก็ฟื้นสติ พอเห็นต้วนหลิงเทียนกับพวกทั้ง 3 ยืนอยู่ด้วยกัน นางก็ได้แต่กล่าวออกมาด้วยความอื้ออึง “ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องฮ่วนเอ๋อ ศิษย์พี่หญิง 3…”
“อ๋า…เมื่อครู่เป็นภาพลวงตาหรอกหรือ?”
เวิ่นหว่านเอ๋อตระหนักเรื่องราวได้ทันที
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินมาก่อนว่าหลังเข้ามาในวิหารเฟิงฮ่าวจะพบเจอกับภาพลวงตา”
