างเรื่องให้เหลาจื่อยอมรับเรื่องนี้ซะ หาไม่ ต่อให้เจ้าออกจากที่นี่ได้ ข้าก็จะพาเจ้ากลับมาที่นี่ได้อีก! เจ้าจะไม่ได้ฝึกฝนอย่างเป็นสุขอีกเลย!”
เจียงผิงอันไม่พูด สายตาของเขาจ้องตรงที่จินตี๋ราวน ้านิ่ง
จินตี๋ผู้ยังคงข่มขู่พลันรู้สึกขนลุกขึ้นมา
เจียงผิงอันผู้นี้ขอบเขตไม่ได้สูงแท้ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกว่าอันตรายมาก
จินตี๋เกิดความรู้สึกอยากผละถอยโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏ เขาก็พลันอับอาย เขาถึงกับขวัญเสียเพราะผู้ฝึกตนระดับต ่าคนหนึ่ง
“มองหามารดาอะไร!”
จินตี๋ชักมีดที่เอวออกมาแทงตาเจียงผิงอันอย่างรุนแรงจนเลือดกระฉูด
“มารดามัน!”
จินตี๋เปิดค่ายกลเดินสบถจากไป
เหตุนี้รับมือได้ไม่ดี ผู้ฆ่ามิอาจหาพบ ทรัพยากรของพวกเขาถูกลดไปหลายเดือน
เจียงผิงอันยืนกับที่ มีดเสียบอยู่คาตา โลหิตค่อย ๆ ไหลย้อมใบหน้าเย็นชาของเขา
ตาอีกข้างจ้องมองแผ่นหลังของจินตี๋ ราวกำลังมองคนตาย
จินตี๋และเจ้าหน้าที่รักษาระเบียบที่เหลือจรจาก คุกมืดชั้นสามคืนสู่ความสงบ
เฉิงฮั่นเดินเข้ามาส่งโอสถเม็ดหนึ่งให้เจียงผิงอัน
“คนของฝ่ายรักษาระเบียบเป็นเช่นนี้แหละ ใช้เรื่องรักษาระเบียบบังหน้า ทำแต่เรื่องเหลวแหลกผิดกฎ สำนักก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ภายหน้าก็เลี่ยงพวกเขาให้ห่างเสีย”
“ขอบคุณมาก ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าหนหนึ่ง”
เจียงผิงอันขอบคุณโดยไม่รับโอสถ
หากมิใช่เพราะวาทะเฉิงฮั่น ก็ไม่รู้เลยว่ายามนี้จะเป็นเช่นไรแล้ว
เจียงผิงอันดึงมีดออกโดยไม่พูดจ
