ตอนนี้พอผลออกมาก็ปรากฏว่าฉือหล่างไม่ได้เสแสร้งและหูเหมยก็ไม่ได้หลอก ชายหนุ่มนาม ‘ต้วนหลิงเทียน’ ที่อายุไม่ถึง 300 ปีคนนี้ มีพลังมากพอจะบดขยี้ศิษย์มันจริงๆ!
“หลิวเฟิง ไฉนเจ้ายังไม่ขอบคุณศิษย์พี่ต้วนที่เมตตาเจ้าอีก!”
หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆรอบหนึ่งเจิ้งอวี้อี้ก็สงบลง จากนั้นก็หันไปมองตะคอกใส่หลิวเฟิงก่อนใดอื่น
ก่อนหน้ากับศิษย์คนนี้แววตาของมันมีแต่ความชื่นชม ไม่กล้าแม้แต่จะพูดเสียงดังกับอีกฝ่าย…แต่พอเห็นศิษย์ผู้อื่นที่อายุน้อยกว่าด้วยซ้ำเอาชนะศิษย์ของมันได้อย่างง่ายดาย มันก็รู้สึกว่าศิษย์คนเล็กนี้ก็ไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่คิด เช่นนั้นจึงไม่รู้สึกดีอะไรกับอีกฝ่ายมากอีกต่อไป
แต่แน่นอนว่ามันรู้ดีว่าตัวตนอย่างศิษย์คนเล็กของฉือหล่าง ต่อให้มองไปทั่วระนาบเทวโลกทั้งมวล ก็ถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะที่ร้ายกาจนัก!
“ขอบคุณศิษย์พี่ต้วนที่เมตตา”
ถึงแม้หนานหลิวเฟิงจะถือดี แต่มันก็นับถือคนที่แข็งแกร่งกว่า ที่สำคัญที่สุดก็คือคนที่แข็งแกร่งกว่ามันแต่อายุน้อยกว่ามัน สิ่งนี้ทำให้มันรู้สึกนับถืออีกฝ่ายมากขึ้น
“ฉือหล่าง เจ้าจะโชคดีเกินไปแล้ว”
เจิ้งอวี้อี้ที่คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉือหล่างด้วยความอิจฉา ถามว่า “ฉือหล่าง ศิษย์คนที่ 7 ของเจ้าผู้นี้เจ้าไปขุดมาแต่ที่ใด?”
