กล้าเห็นด้วยแน่นอน…
แต่มิคาดต้วนหลิงเทียนดูลังเลอยู่แค่ครู่เดียว อยู่ๆก็โพล่งตอบรับออกมาเสียอย่างนั้น!
จังหวะนี้สีหน้ามันเริ่มเปลี่ยนเป็นขมึงตึงเครียดทันที!!
“อะไร? หรือคำท้าประลองเป็นตายครั้งนี้ของข้ายังมีปัญหาอะไรอีก…ข้าเปลี่ยนเอาตามเจ้าสะดวกแล้วไง? หรือเจ้ายังไม่กล้ารับ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเสียดสีด้วยรอยยิ้มแดกดันหยามหยัน
สายตาของเหล่าศิษย์วังเทียนฉือในที่นี้พลันหันกลับมามองจ้องหานอวิ๋นจิ่นเป็นสายตาเดียวกัน แววตาของแต่ละคนยังเริ่มฉายความเย้ยเยาะสนุกสนานออกมาให้เห็น “เดี๋ยวๆ นี่มันยังไงกันแน่…มิใช่ว่าหานอวิ๋นจิ่นนั่นกำลังถูกต้วนหลิงเทียนหลอกต้มอยู่หรอกนะ?”
“นั่นสิ มันลั่นวาจาเสนอเงื่อนไขออกมาเอง พอผู้อื่นท้าตามมันว่าขึ้นมา…ถ้ามันไม่กล้ารับอีก ก็ทำให้ผู้อื่นขบขันตายแล้ว!!”
“เจ้าดูสีหน้ามันสิ ข้าว่ามันกลัวต้วนหลิงเทียนขี้หดตดหายแล้วจริงๆ”
“ช่างปอดแหกยิ่ง…ไม่สมศักดิ์ศรีศิษย์อัจฉริยะจริงๆ โดนแซ่ต้วนปีนเกลียวเข้าให้!!”
…
เสียงกระซิบกระซาบด้วยความสนุกสนาน อย่างกลัวโลกวุ่นวายไม่พอของเหล่าศิษย์วังเทียนฉือโดยรอบ พอดังเข้าหูหานอวิ๋นจิ่นก็ทำให้สีหน้าหานอวิ๋นจิ่นกลายเป็นอัปลักษณ์ปั้นยากทันที…
“ศิษย์พี่หาน ท่านรับคำท้ามันเถอะ”
ตอนนี้เองเซียวฉงอี้ที่ลอยร่างข้างๆหานอวิ๋นจิ่น พลันเอ่ยออกมากับหานอวิ๋นจิ่นเบาๆ “เจ้าหนูนั่นลูกเล่นแพรวพราวนัก! มิพ้นตอนนี้มันต้องเสแสร้งมั่นใจ เพื่อสร้างความประหวั่นให
