แต่ตอนนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทำให้การมาของพวกมันทั้งสองกลายเป็นเรื่องน่าขันเสียอย่างนั้น!
ต้วนหลิงเทียน ไม่ต้องมีฉือหล่างช่วยเหลือก็เอาตัวรอดได้!
“ระยำ! ต้วนหลิงเทียนบัดซบนั่น ไฉนมันถึงร้ายกาจถึงขนาดนี้เล่า!?”
หน้าหวงลู่หนานตอนนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์เป็นที่สุด และมันก็ตระหนักได้แล้ว…ว่าไม่เพียงต้วนหลิงเทียนจะเหนือกว่ามันเล็กน้อย ที่แท้อีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งเหนือกว่ามันทุกทาง!
แน่นอนว่าในขณะที่สีหน้ามันกลายเป็นอัปลักษณ์ปั้นยาก หน้าผากมันก็ปรากฏเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มไปหมด
เนื่องเพราะดูจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ บอกให้รู้ว่าตอนต้วนหลิงเทียนประลองกับมัน อีกฝ่ายได้ออมรั้งยั้งมือให้มันขนาดไหน หากอีกฝ่ายตั้งใจจะทุบตีมันให้สาหัสจริงๆ มันไม่รู้เลยว่าต้องใช้เวลาพักฟื้นกี่ปี…
“เหอะ!”
เหลยจวิ้นพ่นลมขึ้นจมูกเสียงเย็นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเหินร่างจากไปทันที
วันนี้มันต้องการเห็นต้วนหลิงเทียนพ่ายแพ้ฝานฉี และพอเห็นฝานฉีเลือกการประลองเป็นตายทั้งเป็นรูปแบบไม่ตายไม่เลิกรา มันก็รู้สึกยินดีปรีดานัก! ด้วยคิดว่าก้างขวางคอตัวดีอย่างต้วนหลิงเทียนคงถึงคราวชะตาขาดแน่แล้ว!!
อนิจจาร้อยพันหมื่นคาดมันก็ไม่เคยคิด ว่าต้วนหลิงเทียนไม่เพียงแต่จะไม่ตาย ยังฆ่าฝานฉีได้อีก!
ที่สำคัญที่สุดคือ…
