ฝานฉีตอนคืนร่างที่แท้จริงนั่น ต่อให้เป็นตัวมันเอง ถึงจะจัดการได้ แต่ก็ไม่มีทางจัดการได้ในเวลาอันสั้นแบบนี้แน่นอน!
‘แต่เห็นได้ชัดว่า ต้วนหลิงเทียนสมควรใช้วิธีพิเศษอะไรสักอย่างเพื่อสะกดฝานฉีให้ย้อนกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์…’
‘วิธีการนั้นของมันได้ผลกับฝานฉี แต่ไม่จำเป็นต้องใช้ได้ผลกับข้า!’
‘หากมันเจอกับข้า ด้วยพลังระดับนั้น ไม่เกิน 3 ลมหายใจข้าก็ฆ่ามันให้ตายได้!’
ถึงแม้ความแข็งแกร่งที่ต้วนหลิงเทียนเผยออกมาวันนี้จะร้ายกาจ และมีวิธีพิเศษบางอย่าง แต่เหลยจวิ้นก็ไม่กลัวต้วนหลิงเทียน
เพราะในสายตามัน ต้วนหลิงเทียนก็แค่จอมราชันอมตะตัวกระจ้อย
‘ก่อนที่ศิษย์น้อง 4 จะตายตก ได้ส่งเสียงผ่านพลังมาบอกข้าว่าต้วนหลิงเทียนมีชีวิต…มิทราบมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?’
หานอวิ๋นจิ่นได้แต่มองจ้องต้วนหลิงเทียนไกลตาด้วยสายตาแคลงใจ ยิ่งนึกถึงถ้อยคำผ่านพลังสุดท้ายที่ฝานฉีส่งมาถึงมันก่อนตกตาย ก็ทำให้มันสงสัยไปกันใหญ่
“หานอวิ๋นจิ่น…”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนเหินร่างลอยออกจากสังเวียนอัจฉริยะ และคิดจะกลับไปรวมกลุ่มกับฮ่วนเอ๋อ ระหว่างทางเขาก็หยุดลง และหันไปมองกล่าวแซวหานอวิ๋นจิ่นไกลๆว่า “ดูเหมือนศิษย์น้อง 4 ของเจ้าจะมั่นใจในตัวเองอย่างผิดๆนะ”
“อีกทั้งไม่ใช่เจ้าพูดไว้รึไง…ว่าข้าต้องถูกมันฆ่าตายแน่ๆ?”
“ดูเหมือนสายตาเจ้า…ใช้คำว่าฝ้าฟางมาอธิบายคงยังไม่พอ”
