ต้วนหลิงเทียนกล่าวเสียดสีจบ มุมปากยังยกยิ้มแดกดันออกมา พาลให้สีหน้าหานอวิ๋นจิ่นบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ถึงขีดสุด! มันถลึงตามองต้วนหลิงเทียนอย่างดุร้าย ตอนนี้หากไม่มีใครอยู่ที่นี่ มันคงทนไม่ไหวพุ่งไปเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียนนานแล้ว!!
ตั้งแต่ที่ต้วนหลิงเทียนเริ่มเอ่ยแซวออกมา ศิษย์วังเทียนฉือมากมายก็หันมามองจ้องหานอวิ๋นจิ่นกันเป็นแถบ
“จริงสิ ก่อนหน้านี้หานอวิ๋นจิ่นดูเหมือนได้กล่าวตัดสินไปแล้วว่าต้วนหลิงเทียนต้องตายแน่…”
“จะว่าไปมันก็ไม่แปลกหรอก…หานอวิ๋นจิ่นเองก็คงคิดไม่ถึงเช่นกันว่าต้วนหลิงเทียนจะฆ่าฝานฉีได้”
“เหอะๆ เรียกว่าครั้งนี้คำพูดหานอวิ๋นจิ่นได้ย้อนกลับมาตบหน้ามันดังฉาดจริงๆ!”
…
ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของศิษย์วังเทียนฉือโดยรอบ สีหน้าหานอวิ๋นจิ่นก็บิดเบี้ยวดูไม่ได้ สายตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนเย็นลงจนไม่รู้จะเย็นกว่านี้อย่างไรแล้ว อ้าปากตะคอกคำเสียงออกมาเสียงเหี้ยมว่า “ต้วนหลิงเทียน! ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีผีสางอันใดฆ่าศิษย์น้อง 4 ของข้า…แต่อาศัยเจ้า ยังไม่มีคุณสมบัติพอมาวางท่าปากดีต่อหน้าข้า หานอวิ๋นจิ่น!!”
“อ้อ? จริงหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตามองหานอวิ๋นจิ่น จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มแสยะเย็นชาขึ้นมาอย่างมีเลศนัย “ถ้างั้น…เจ้ากับข้า พวกเรามานัดหมายประลองเป็นตาย หากไม่ตายไม่เลิกราดีหรือไม่?”
“เหอะ!”
