ฝานฉีที่ไม่ทราบว่าหวนกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ บัดนี้สีหน้ามันซีดเซียวปานขี้เถ้า ร่างทั้งร่างยังสั่นระริก
ตอนนี้สายยตาที่มันใช้มองจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนก็คงเหลือแต่ความหวาดกลัวเท่านั้น
พลังที่อยู่ๆก็ระเบิดออกมาจากฝ่ามือของต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ประหนึ่งดาวข่มของมัน! ทำให้สารัตถะของมันถูกสูบกลืนจนหายเกลี้ยงในพริบตา!!
สารัตถะที่ว่าก็คือแก่นพลัง แก่นแท้โลหิต พลังชีวิต…เรียกว่าเสมือนกระชากทุกสิ่งทุกอย่างของมันออกไปทั้งเป็น!!
ตอนนี้มันไม่แม้แต่จะเร่งเร้าพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดออกมาให้มากพอจะโบยบินด้วยซ้ำ…
“เจ้า…เป็นตัวอะไร?”
ฝานฉีได้แต่มองถามต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาไม่ยินยอม
วูบ!
ร่างต้วนหลิงเทียนเคลื่อนย้ายข้ามมิติไปผุดโผล่ยังด้านหลังฝานฉีในชั่วพริบตา จากนั้นก็ส่งเสียงผ่านพลังไปถึงฝานฉี “พฤกษาเทพกำเนิดชีพ”
แทบจะทันทีที่เสียงผ่านพลังของต้วนหลิงเทียนดังจบคำ ลูกตาของฝานฉีก็หดหยีลงเร็วไว ใบหน้าฉาดชัดถึงความหวาดผวาพรั่นกลัว “มิน่าล่ะ…ไมน่าแปลกใจเลย…”
