“ศิษย์น้องหญิงฮ่วนเอ๋อ…เจ้าไม่กังวลบ้างหรือ?”
เวิ่นหว่านเอ๋ออดถามออกไปไม่ได้
จังหวะนี้กระทั่งหูเหมยยยังหันมามองฮ่ววนเอ๋อด้วยสายตาแปลกใจ…ปกติแล้วชายคนรักของอีกฝ่ายอย่างศิษย์น้องเล็กของนางรับคำท้าสู้อันตรายแบบนี้ ไม่ใช่ว่าสมควรต้องเผยความห่วงใยเป็นกังวลจนร้อนใจหรือไร?
แต่ไฉนถึงแลดูปกติแบบนี้อยู่ได้ล่ะ?
“ทำไมต้องกังวลด้วย?”
และคำที่ฮ่วนเอ๋อกล่าวตอบเวิ่นหว่านเอ๋อ ก็ทำให้เวิ่นหว่านเอ๋อ หงเฟย และหูเหมยได้แต่ชักสีหน้าเหวอๆออกมาเป็นแถบ
