แม้ตาหงเฟยจะโดนไขมันเบียดจนหยีแทบปิดยากมองเห็นลูกตา แต่ตาหยีๆของมันนี้นับว่าแหลมคมไม่เบา สามารถสังเกตเห็นหวงลู่หนาน ศิษย์จักรพรรดิอมตะมังกรบู๊ กู้ฉางเจียงผู้แพ้พ่ายศิษย์น้องเล็กของมันเมื่อเดือนก่อน ที่ยืนปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชนได้
“หืม?”
หลังหูเฟยพบเห็นหวงลู่หนานไม่นาน ก็พบเห็นร่างคุ้นตาอีก 2 คน “อวี๋เยวี่ย? เหวียนกัง? พวกมันก็มาด้วยรึ…หรือจะมาหาความให้หลิวเจี้ยนศิษย์น้องพวกมัน?”
“ทำไมเจ้า 6? เจ้ากลัวว่าอวี๋เยวี่ยกับเหวียนกังนั่นจะกล้าเข้ามาหาเรื่องศิษย์น้องเล็กงั้นเหรอ?”
หูเหมยหันไปมองหงเฟยยตาดุ จากนั้นก็สะบัดมือตบท้าทอยอีกฝ่ายยเบาๆ “นี่เจ้าคิดว่าข้ากับน้องหญิง 4 เป็นบุปผาในแจกันรึไง?”
ได้ยินดังนั้นหงเฟยก็นึกขึ้นได้ ว่าวันนี้มันไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีศิษย์พี่หญิง 3 กับศิษย์พี่หญิง 4 มาด้วย
ด้วยพลังฝีมือของศิษย์พี่หญิงทั้ง 2 มันไม่ต้องกลัวอวี๋เยวี่ยกับเหวียนกังแม้แต่น้อย
“ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว…พอดีข้าเผลอลืมไปว่าศิษย์พี่หญิงผู้เก่งกาจทั้ง 2 ของข้าก็มาด้วย!”
หงเฟยหัวเราะแห้งๆ มือลูบท้ายทายป้อยๆ
“ฮึ! เผลอลืมพวกเราหรือ? หรือพวกเราไม่อยู่ในสายตาเจ้ากันแน่?”
หูเหมยกล่าววออกมาอีกครั้ง ฝ่ามือก็รัวตบไปยังศีรษะหงเฟออย่างสนุกมือ จนหงเฟยคิดร่ำไห้ยังไร้น้ำตา
