พอเห็นต้วนหลิงเทียนกับพวกมาถึง มันก็มองจ้องไปต้วนหลิงเทียนกับคนอื่นๆทันที คลี่ยิ้มทักทายต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็ป้องมือโค้งคารวะฮ่วนเอ๋อเล็กน้อย
“ต้วนหลิงเทียนมาแล้ว!”
“เจ้านั่นล่ะ ต้วนหลิงเทียน!!”
…
เมื่อต้วนหลิงเทียนปรากฏตัว เหล่าศิษย์วังเทียนฉือที่จดจำเขาได้ก็เร่งชี้ให้สหายชมดูทันที จากนั้นคนที่ไม่เคยเห็นก็หยีตามองสำรวจต้วนหลิงเทียนด้วยความสนใจ ไม่ละสายตาไปไหนอยู่นาน
“อัยยะศิษย์น้องเล็ก…เจ้านับว่าโด่งดังแล้วจริงๆ! วันนี้เจ้าต้องเอาชนะฝานฉีนั่นให้ได้เล่า…พวกเราจักพลอยได้หน้าไปด้วย!!”
หงเฟยยิ้ม
“เจ้าผายลมอะไรของเจ้าหา?”
ทว่าแทบจะทันทีที่หงเฟยกล่าววจบคำ เสียงขุ่นขึ้งของหูเหมยก็ดังขึ้น “เจ้าสมควรกล่าวบอกศิษย์น้องเล็กว่าอย่าได้ทุบตีฝานฉีให้มากเกินไปมากกกว่า! หรือกระทั่งศิษย์น้องเล็กออกโรงแต่เจ้ายังกังขาในผลแพ้ชนะอยู่อีก?”
“เปล่าๆ! ไม่กังขาๆ!”
ได้ยินสิ่งที่หูเหมยพูด หงเฟยก็ได้แต่คลี่ยิ้มแหยๆออกมา ขณะเดียวกันก็ลอบโอดครวญในใจไม่ได้ ว่าศิษย์พี่หญิง 3 จะร้ายกาจไปแล้ว ประจบเก่งกว่ามันอีก!
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าไฉนศิษย์พี่หญิงใหญ่ยังแลดูสนิทสนมกับศิษย์พี่หญิง 3 ราวกับพี่น้องแท้ๆ…
“โอ๊ะ? ไม่คิดเลยว่าเจ้าหวงลู่หนานนั่นมันจะมาดูด้วย!”
