ในขณะที่ศิษย์วังเทียนฉือหลายคนได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน หลายคนก็เริ่มหันไปกล่าวพาดพิงถึงต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง “พูดถึงเรื่องลงมือเกินเลย…ก็แค่การประลองท้าชิงตำแหน่งศิษย์อัจฉริยะไม่ใช่หรือไร? ไฉนต้วนหลิงเทียนถึงได้ลงมือเกินเลยถึงขั้นเข่นฆ่าศิษย์ของจักรพรรดิอมตะมังกรบู๊ด้วยเล่า! จักรพรรดิอมตะมังกรบู๊ไม่โมโหได้หรือ?”
“นี่เจ้า…คงพึ่งมาถึงกระมัง?”
“ก็ใช่ แต่เจ้ารู้ได้ไง?”
“ถ้าเจ้าไม่ได้พึ่งมา ก็ไม่พ้นต้องงได้เห็นการประลองระหว่างหลิวเจี้ยนกับต้วนหลิงเทียนแล้วน่ะสิ! จากนั้นเจ้าก็คงรู้ว่าเป็นหลิวเจี้ยนที่บังเกิดจิตคิดฆ่าคนก่อน ต้วนหลิงเทียนก็เพียงตาต่อตาฟันต่อฟันเท่านั้น! ถ้าหากเป็นเจ้าจะทำอย่างไร เล่า…มีคนคิดฆ่าเจ้าแต่เจ้าจะยิ้มน่าระรื่นไม่คิดฆ่ามันกลับหรือ?”
“จริงๆ พูดได้ว่าที่หลิวเจี้ยนตกตาย มันได้แต่โทษตัวเองคนเดียว…และข้าคิดว่ากระทั่งจวบจนตายตก มันก็คงคิดไม่ถึงว่าต้วนหลิงเทียนจะมีพลังฆ่ามันได้”
…
พอได้รับทราบต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวแล้ว เหล่าศิษย์วังเทียนฉือที่พึ่งมาทีหลัง ก็ได้แต่ชมมองจักรพรรดิอมตะมังกรบูณด้วยสายตาระอา…
ที่แท้เป็นศิษย์จักรพรรดิอมตะมังกรบู๊อยากเข่นฆ่าผู้อื่นเขาก่อน สุดท้ายเลยโดนต้วนหลิงเทียนฆ่าแทน!
ครั้งนี้ หลิวเจี้ยน ศิษย์จักรพรรดิอมตะมังกรบู๊ถือว่าผิดเต็มประตู!
แต่กู้ฉางเจียงยังคิดมาล้างแค้นให้หลิวเจี้ยน?
