เหล่าศิษย์วังเทียนฉือที่ชมดูเรื่องราวโดยรอบอดไม่ได้ที่จะงุนงงสงสัย
อันที่จริงก็ไม่ได้มีแต่พวกมันเท่านั้นที่งุนงงสงสัย
กระทั่งตัวอาวุโสตำหนักลองกระบี่ ที่ทำหน้าที่กำกับดูแลการประลองเป็นตายของสองศิษย์อัจฉริยะก็งงงวยไม่ต่างกัน ด้วยไม่ทราบว่าต้วนหลิงเทียนคิดอ่านประการใดอยู่ ไฉนไม่เพียงแต่จะไม่ใช้จุดเด่นของตัวเอง แต่ยังเผยจุดด้อยของตัวเองต่อหน้าอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น!
“ต้วนหลิงเทียนนั่นมันเบื่อชีวิตนักรึไง!? หรือมันฝันละเมอไปว่าศิษย์พี่หลิวเจี้ยนแข็งแกร่งพอๆกับข้า?”
หวงลู่หนานที่ไม่เพียงแพ้ต้วนหลิงเทียนมายับเยิน แต่ยังโดนกระทำดั่งของเล่นให้ทรมาณจนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ ใจย่อมเคียดแค้นต้วนหลิงเทียนเป็นทุน มาตอนนี้พอเห็นต้วนหลิงเทียนถือดีโง่ๆมั่นใจในตัวเองอย่างผิดๆ มันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ!
“ศิษย์น้องหญิง 3 พี่หลิงเทียนของเจ้า วู่วามจนทำอะไรไม่คิดแล้ว…”
เหลยจวิ้นหันไปมองกล่าวกับฮ่วนเอ๋อด้วยรอยยิ้ม
ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อจะไม่ได้สนใจเหลยจวิ้นอีกต่อไป แต่เหลยจวิ้นก็ยังเลือกที่จะอดทนพูดกับฮ่วนเอ๋อ และถึงฮ่วนเอ๋อจะไม่ตอบอะไรกลับมา เหลยจวิ้นก็ยังมีความสุขที่ได้พูดกับนางอยู่ดี
เป็นธรรมดาว่าแม้ปากเหลยจวิ้นจะบอกว่าต้วนหลิงเทียนวู่วามทำอะไรไม่คิดด้วยน้ำเสียงช่วยไม่ได้ แต่ในใจมันกลับหัวเราะร่าด้วยความถูกใจ
เพราะมันหวังว่าต้วนหลิงเทียนจะไร้หัวคิดและโง่งงมเช่นนี้ต่อไป!
