ทั้งหมดทั้งมวล อาวุโสตำหนักลองกระบี่ล้วนกล่าวออกมารวดเดียวจบคำ
“ว่าไงเล่าต้วนหลิงเทียน เจ้าคิดจะท้าข้าสู้รึเปล่า?”
หลิวเจี้ยนคลี่ยิ้มสดใสนัก
“ศิษย์น้องเล็ก อย่าได้สนใจวาจาผายลมของมัน!!”
ทันใดนั้นเอง พอหงเฟยเห็นสายตาที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองหลิวเจี้ยน มันก็หน้าเปลี่ยนสีทันที รีบโพล่งขัดออกไปเร็วไว ราวกับกลัวต้วนหลิงเทียนจะบ้าจี้กล่าวท้าทายหลิวเจี้ยนขึ้นมาจริงๆ
“ต้วนหลิงเทียน…”
ขณะเดียวกัน อาวุโสตำหนักลองกระบี่ก็หันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนต่อว่า “การท้าทายอย่างที่ข้าพึ่งกล่าวไปเมื่อครู่ ในเมื่อหากท้าทายยสำเร็จจะทำให้ฝ่ายหลังเสียโอกาสเป็นศิษย์อัจฉริยะไปถึงร้อยปี…เช่นนั้นการท้าทายเช่นนี้ จึงเป็นการประลองเป็นตาย!”
“นอกจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกล่าวยอมรับความพ่ายแพ้ออกมา อีกฝ่ายก็ไม่จำเป็นต้องหยุดมือ…และถ้ามิมีเวลากล่าวคำยอมแพ้ ต่อให้ถูกเข่นฆ่าจนตายตกไป ผู้ที่ลงมือสังหารก็จะไม่มีความผิดใดๆทั้งสิ้น”
“นี่เป็นกฏของวังเทียนฉือเรา”
อาวุโสตำหนักลองกระบี่ค่อยๆกล่าวรายละเอียดออกมาอย่างอดทน
“ประลองเป็นตาย?”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็หันไปมองจ้องหลิวเจี้ยนพลางถาม “ทำไม? หลิวเจี้ยนเจ้า…อยากฆ่าข้ารึ?”
หลิวเจี้ยนหัวเราะเยาะเย้ย กล่าวว่า “ทำไม? หรือเจ้ากล้าพอจะท้าทายข้า?”
พอกล่าวจบคำ ปากหลิวเจี้ยนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันระคนดูแคลนถึงขีดสุด!
