ในขณะที่อาวุโสตำหนักลองกระบี่บังเกิดคำถามขึ้นมาในใจ ร่างต้วนหลิงเทียนก็ได้ใช้เคลื่อนมิติ วูบร่างอันตรธานหายไปในฉับพลัน ปรากฏตัวอีกครั้งก็ยืนอยู่บนเสียงเวียนอัจฉริยะเรียบร้อยแล้ว ยังยืนเผชิญหน้ากับหลิวเจี้ยนตรงๆ
“ศิษย์น้องเล็ก!!”
สีหน้าท่าทีของหงเฟยตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้อนรนกระวนกระวาย มันพยายามส่งเสียงผ่านพลังไปห้ามศิษย์น้องเล็กหลายต่อหลายรอบ แต่ศิษย์น้องเล็กของมันกลับทำตัวเหมือนคนหูหนวก นอกจากการตอบกลับมาแรกๆแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่ตอบอะไรกลับมาเลย…
‘ต้วนหลิงเทียนผู้นี้…มันกล้าท้าหลิวเจี้ยนจริงๆ?’
ลูกตาเหลยจวิ้นหรี่ลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังทอประกายจ้า เพราะนี่คือสิ่งที่มันตั้งหน้าตั้งตารอมากที่สุด!
ในสายตาของมัน เดี๋ยวต้วนหลิงเทียนต้องตายคามือหลิวเจี้ยนอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
‘ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องถึงมือข้า…แค่หลิวเจี้ยนก็มากพอจะกำจัดมันให้พ้นทางข้าแล้ว’
เหลยจวิ้นลอบกล่าวในใจอย่างคึกคัก
อย่างไรก็ตามแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความยินดีปานลิงโลด แต่เหลยจวิ้นก็ไม่กล้าแสดงอาการใดๆให้เห็น มันหันไปส่ายหน้าให้ฮ่วนเอ๋อพลางกล่าวว่า “ฮ่วนเอ๋อ พี่หลิงเทียนของเจ้าวู่วามเกินไปแล้ว…นี่เจ้าไม่ได้กล่าวปรามมันหรือไร?”
“สำหรับมัน หลิวเจี้ยนแข็งแกร่งเกินไป มันไม่มีทางเอาชนะหลิวเจี้ยนได้เลย…”
