“ใต้อาณัติใต้เท้าฉือหล่างมีศิษย์ทั้งสิ้น 7 คน ใช้การได้ 5 คน…แต่เดิมมีแค่ หงเฟย เจ้าเท่านั้นที่ไม่เอาไหน แต่ตอนนี้ดูเหมือนพวกเจ้าจักได้ถังน้ำมันมาอีกขวด”
(ถังน้ำมัน = ตัวถ่วง)
กล่าวถึงประโยคท้ายย หลิวเจี้ยนก็มองสลับไปมาระหว่างต้วนนหลิงเทียนกับหงเฟย มุมปากไม่ขาดรอยยิ้มแสยะเย้ยหยัน
“ผายลมสุนัขมารดาเจ้า!!”
หงเฟยนั้นโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ กลับกันด้านต้วนหลิงเทียนเพียงหยีตาลง จากนั้นก็ค่อยๆคลี่ยิ้มบางๆกล่าวว่า “รอให้หวงลู่หนานเอาชนะข้าได้ก่อน ค่อยพูดจะดีกว่า…”
“ข้ากลัวคำพูดเจ้า มันจะย้อนกลับไปตบหน้าเจ้าภายหลัง…”
ต้วนหลิงเทียนพูดจบก็มองจ้องตาหลิวเจี้ยนเขม็ง
“ถูกแล้ว! จะปากดีก็รอให้ต่อยตีจบก่อน!!”
หงเฟยก็โพล่งออกมาอย่างเห็นด้วย
“ย้อนกลับมาตบหน้าข้าเอง?”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน หลิวเจี้ยนก็ผงะไปวูบหนึ่ง จากนั้นคลี่ยิ้มย่ามใจออกมาอย่างอดไม่ไหว “เจ้าหนู ดูเหมือนว่าเจ้าจะมั่นใจในตัวเองมากนักนะ…”
“อย่างไรก็ตามศิษย์ใหม่ที่พึ่งเข้าวังเทียนฉือมาก็มักจะมั่นใจแบบเจ้า…แต่สุดท้ายพวกมันก็ไม่พ้นถูกทุบตีทำลายความมั่นใจจนย่อยยับ!”
กล่าวจบ สองตาหลิวเจี้ยนก็ทอประกายดุร้าย
