กลับกัน ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วย่นยู่ วิธีแทรกซึมเข้าไปหาข่าวจากภายในเขาก็มีคิดไว้แล้วเช่นกัน แต่เขาก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อย เพราะสุดท้ายแล้วเขากับฮ่วนเอ๋อก็พึ่งจะเข้าร่วมนิกายกระบี่หมื่นหายนะได้ไม่ทันไร ไม่เพียงแต่จะยังไม่ได้สร้างคุณงามความดีให้นิกาย กระทั่งยังได้รับการช่วยเหลือจากจูเก่อฟงกับจูเก่ออวิ๋นไปแล้วมากมายด้วย…
คล้ายสังเกตเห็นความลำบากใจของต้วนหลิงเทียนก็ไม่ปาน จูเก่อฟงจึงมองต้วนหลิงเทียนด้วยความชื่นชมทันที ด้านจูเก่ออวิ๋นก็สังเกตเห็นเช่นกัน จึงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าคิดเสียว่าการเข้าสู่วังเทียนฉือครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าไปเพื่อเป็นศิษย์ของพวกมันจริงๆ แต่เป็นการแฝงตัวไปสืบข่าวเรื่องบิดามารดาฮ่วนเอ๋อเท่านั้น”
“พวกเจ้ายังคงเป็นศิษย์นิกายกระบี่หมื่นหายนะ รวมถึงเป็นศิษย์สายก้านเจี้ยงและสายม่อเหยียของพวกเราเสมอ…พวกเจ้าสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ”
จูเก่ออวิ๋นกล่าว
“ขอบคุณอาวุโส”
ได้ยินคำพูดของจูเก่ออวิ๋น ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกซาบซึ้งน้ำใจของนางไม่น้อย
“ขอบคุณผู้นำสาย”
ตอนนี้เองฮ่วนเอ๋อ ก็มองกล่าวกับจูเก่ออวิ๋นด้วยสีหน้าน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าวันหน้าจะเป็นอย่างไรหรืออยู่ที่ไหน ฮ่วนเอ๋อจะเป็นศิษย์สายม่อเหยียของนิกายกระบี่หมื่นหายนะไปชั่วชีวิต…เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”
“ข้าก็เช่นกัน”
