ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ากล่าวคำ ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่ในนิกากระบี่หมื่นหายนะนานนัก แต่เพราะน้ำใจที่จูเก่อฟงกับจูเก่ออวิ๋นมอบให้ เขาก็เห็นนิกายกระบี่หมื่นหายนะเป็นบ้านเรียบร้อยแล้ว
เป็นบ้านที่เขาสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ!
“เอาล่ะ เช่นนั้นพวกเจ้าก็ไปเถอะ”
จูเก่ออวิ๋นโยนแหวนวงหนึ่งให้ต้วนหลิงเทียน กล่าวพลางโบกมือว่า “ระหว่างเดินทางกลับ พวกเราสองคนก็ได้ตัดสินใจกันแล้ว ว่าจะปล่อยให้พวกเจ้าเข้าสู่วังเทียนฉือของอู๋หยาเทียน…สิ่งของในแหวนก็มีไว้ช่วยเหลือพวกเจ้ายามคับขัน สมควรมีประโยชน์กับพวกเจ้าไม่น้อย”
หลังจากต้วนหลิงเทียนผูกพันธะครองแหวน จากนั้นก็แผ่สำนึกเทวะส่องภายในตัวแหวนทันที หลังมองไปปราดเดียวเขาก็พบยันต์อมตะเป็นกอง สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที
ยันต์อมตะที่จูเก่ออวิ๋นมอบให้ แค่มองเขาก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่ยันต์อมตะธรรมดาๆแน่นอน
“วังเทียนฉือของอู๋หยาเทียนนั่น…ตอนเจ้าใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลกไม่ว่าที่ใด เจ้าสามารถเดินทางไปยังเขตปกครองของวังเทียนฉือได้โดยตรง อาณาเขตของวังเทียนฉือค่อนข้างกว้างขวางมาก แต่เมื่อไปถึงที่นั่นแล้วเพียงถามคนในพื้นที่ดู เจ้าก็จะพบที่ตั้งวังเทียนฉือได้ไม่ยาก”
ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อจะออกเดินทาง จูเก่ออวิ๋นก็กล่าวเตือนทั้งคู่อีกครั้ง
