จังหวะนี้อัจฉริยะทั้งหลายพลันตระหนักได้ถึงความจริงอันน่าเหลือเชื่อประการหนึ่ง ไม่ใช่มังกรชั่วร้ายทั้ง 2 ไม่โจมตีผู้คน เพียงแค่พวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 4 มีกลวิธีบางประการที่ทำให้มังกรชั่วร้ายไม่โจมตี!
หลังจากนั้นอัจฉริยะทั้งหลาย ก็ได้ใช้กลวิธีมากมายเพื่อทดสอบมังกรชั่วร้าย ไม่ว่าจะยันต์อมตะเร้นกาย อุปกรณ์อมตะสนับสนุนอย่างผ้าคลุมล่องหน แต่ทั้งหมดทั้งมวลล้วนไร้ประโยชน์ ทุกสิ่งอย่างถูกมังกรชั่วร้ายทั้ง 2 มองออกอย่างง่ายดาย
กระทั่งยันต์อมตะล่องหนที่เฟิ่งชีชีนำออกมา ถึงจะมีพลังอำนาจหลอกได้กระทั่งจักรพรรดิอมตะทั่วๆไป แต่ก็ถูกมังกรชั่วร้ายทั้ง 2 มองออกทันที!
ซ้ำร้ายเฟิ่งชีชียังจ่ายราคาด้วยการบาดเจ็บเล็กน้อย
“ต้วนหลิงเทียน ซูหลี่…พวกมันเข้าไปได้อย่างไรกันแน่?”
“ไฉนไม่พาพวกเราเข้าไปด้วยเล่า!?”
…
อัจฉริยะของนิกายกระบี่หมื่นหายนะอดไม่ได้จะโอดครวญออกมาด้วยความไม่พอใจ
“พวกมันสมควรพาคนเข้าไปได้ไม่มาก…”
อวี่เทียนสิงเอ่ยออกเสียงเบา “ซูหลี่ผู้นั้นแม้ข้าจะไม่ได้สนิทสนมอะไรกับมันมาก แต่มันมิใช่คนจิตใจคับแคบที่จะไม่แยแสพวกเราแน่นอน เพราะหากมันเป็นคนจิตใจคับแคบ ท่านลุงข้าคงไม่ตีค่ามันสูงถึงขนาดนั้น”
“พวกเจ้าลองคิดดูเถอะ…หากมันไม่คิดจะพาผู้ใดเข้าไปด้วยจริงๆ มันจักเรียกกงซุนจิ้งไปคนเดียวทำอะไร? เพียงเพราะมันรู้จักกับกงซุนจิ้งมากกว่าใครแค่นั้นหรือ?”
กล่าวถึงจุดนี้อวี่เทียนสิงก็กล่าวชี้นำให้ทุกคนได้คิด
